Dünya Lekesi (2)- Seyyidhan Kömürcü/ Paramparça İnsanlığımız- Ümit Yaşar Oğuzcan/ Kötü Radyo- Ozan Öztepe

Şu sıkıntı, ne kadar düşkün bana Zaman kısa, Ben yorgunum Yol uzun, Gece uzun, Uyku yoğun, Düş ince Epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum Adında hem ekmek, Adında hem gül geçen kimseyi görmedim Tanımıyorum Elimde yem: Bütün kümestekiler durmuş bana bakıyor Elimde keman: Bütün salondakiler durmuş beni dinliyor Nice insanlar gördüm ben Alışkın elleri, Kötülük etmeden duramazdı. Yalan söylemeden edemezdi dudakları Gurur, Kötü dikilmiş bir elbiseydi üzerlerinde. Boş kovalar gibi ses verirlerdi dokunulduğu zaman Sevgilerimizi söyleyemez olduk Göremez olduk nice güzellikleri... Yalanı öğrendik Utanmayı öğrendik İnandık sonraları- Bütün yaratıklardan üstün olduğumuza Büyük zekamız Önce kafesi, Zinciri, Zulmü icat etti İyilik güzellik ve doğruluk adına, hiçbir şey kalmadı inandığımız Aradan bin yıllar geçip, Atom parçalanıncaya kadar Zaten paramparça olmuştu insanlığımız Bir mutluluk mekanı yaptım kendime Kendime şöyle bir baktım biraz Dünyaya çıktım akşam olunca Kendimi aldım, Andım kendimi Gökyüzü henüz bulut kesmişti Birkaç kandil yaptım gereksiz Tikrek Ve dingin Hafifçe geri öteledim şehri Öptüm Özür diledim Bazen aklıma takılıyor Yani hep böyle, Hep aynı yerde, Ertesi gün ne olacağı belli bir şekilde, Tekrar tekrar aynı şeyleri yaşayarak mı geçecek bu ömür diye Her şey iyiye gitmeli Çünkü bu kötü şeyleri boşuna yaşamış olamam Bilsem hangi dert özlüyor beni, Hangi dağ ayakta zor duruyor, Gözümü açsam Ve görmesem kimseyi Kaç yaşındaym bilmiyorum Kaç yaşındaysam, milyonlarca kez daha fazla yorgunum Aydınlığa koştum, Karanlık çıktı; Güç belâ ben, bana vardım dün gece Hiçbir mutluluk, acım kadar samimi ve devamlı olamıyor Her nereye baksam karşımda duran, Ya yıkanmış sevap, Ya kirli günah Biraz azim, biraz gayret derim, Delinir karanlık Sabret derim, Şanlı talihim döner elbet derim...