Dünya Lekesi- Seyyidhan Kömürcü

Kalbi kırık bir ok nereyi vurabilirse, orası oluyorum bazen Sakardır kalbim Öyle ki, Hayatı sevme tehlikesi geçiriyorum bazen Yarım dalgın Ve kusurlu geldim ben buraya Hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda Dedim kırk sesle Nereye gitsem, Ben dik, Gölgem kamburdu bu dünyada Ben biraz yavaş Günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri Ben biraz en üzgün Yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi Beni sanki sızılı bir kitabın tam ortasında unutmuşlar Doğru hatırlar ama yanlış unutur insan Yanlış unutmuşsun Hiçbir şey unuttuğun gibi değil diyorum sana Düşerken biçim almış bir gövdeydim Beni ancak düşerken sevebilirlerdi Ne zaman her şeyi ölse birinin, Kendini ölümlerde yaşar, kalır o Ne zaman bir kendisi ölse birinin, Ölümlerde kendini yaşar, kalır o. Durup dünya diyorum Bazen dönmüyor da Düşüyormuş gibi geliyor bana... Bir kere düştüğü yeri, sonra da hep arıyor insan Düştüğü yere de, hep sonra gidip bakmak istiyor insan Çünkü yapraklar sevgilim Düştükten çok sonra inanırlarmış- Artık ağaçta olmadıklarına Çünkü yaprağın daldaki boşluğu, Yine o yaprağın kendisi kadar... Biliyorsunuz Bazı fotoğraflarda canı sıkılan bir ağaç gibi bakıyorum dünyaya Umduğum felaket bu değildi diyorum Çok baktım ama seyretmedim sonra hiçbir şeyi Dedim Belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya... Diyarbakırda resim öğretmenliği yaparak hayatını kazanıyor Kendisini başarılı bir şair hatta yeni kuşağın en başarılı şairi sayılabileceğini söylüyorlar