Durakta Altı Kişi

6 kişiyiz durakta gece yarısı Kim getirdi, kim birleştirdi bilmiyorum 6 kişi birbirinden tamamen farklı Kimiz neyi bekliyoruz düşünmüyorum 6 kişi aslında bir parçaları aynı Tüm bekleyen insanlar gibi Soğuk, olmaz mı, Ankara burası Yüzlerde rüzgar kesiği, kulaklar kapalı Köpek seslerini engellemiyor ama Hava değil ama durak dumanlı Kaderin, kederin ve bilmem başka neyin Pençesine bırakılan 6 kişi, unutulmuş belki 6 kişi, gözleri seçilmiyor fazla karanlıkta, İyi ki de diyoruz altımız birden Emel Sayın çalıyor arka planda İnkar etmiyoruz hiçbirimiz zaten Siyah yeşil ya da mavi Kimse belli etmek istemiyor elini 6 kişi durakta, hangi tanrının ayıbı Yetmedi mi diye bağırıyor birisi Ben miyim o , kimse bakmıyor Gözler kapalı, görünmüyor iyi ki Nilüfer çalıyor ortada sessiz sessiz Duymuyoruz ama, silen yok gözlerini 6 kişilik bir oyun bu gece yarısı Kimin kazanacağının belli olmadığı Belki birimiz dayanamayıp arayacak Kalanlar onu önemsemiyormuş gibi yapacak Özlenenler unutulacak, düşler sonlanacak İstemesek de hazırız, sonuçta zarlar atıldı 6 kişi o gece bin atlıdan kalabalık O tek oksijen atomu kadar da yalnız Su sızıyor durağın tam ortasından Su gibi aziz ol ey Ankara, neyin eksik ondan Bir kıpırdanma, geliyor mu yoksa apansız Bakıyoruz hepimiz sonsuzluğa, yok aynı karanlık 6 kişi bir de duraktan bu küçük dünya Hep böyle mi dönecek umarsızca Kafalarda tekrarlanan hain nakaratlar Başlayan her şey biterdi eskiden diyorlar Evet, artık sona ermeli, kırmalı zincirleri Diyordum ki, ışık, ve otobüs geldi 6 kişi yok artık, şiir de böyle bitti