Düşmanımın Sayısı Üç- Abdülkadir Budak/ Bir Şey Unuttum-Şükufe Nihal Başar/ Düşgillerden Bir Geçit Tören, Aşklar İçinde- Edip Cansever

Tabutuma ilk çiviyi kim çakar? Doğrusu bunu merak etmiyorum da İlk kim merak eder ayakkabı numaramı? Üstelik dünyaya yürümelerden kurtulduğum sırada Ayakkabı numaram kalacak, biliyorum Ayaklarım değil de İlk kim anar adımı yas günlerinden? Çıktıktan hemen sonra? Ve de lanetle Üçten fazla düşmanım olmadı benim Uğraştım, indiremedim sayıyı bire Düştüğüm kalacak, bunu da biliyorum Yürüdüklerim değil de Bu ülkede her şeyi kim inşa ediyor? Düşünmüş yıllarca böyle Bakmış ki bir uğultu ''Bu da yaşamak!'' demiş Bilmem...Siz duydunuz mu? Ses mi, çiçek mi desem; Işık mı, renk mi desem; Sanki geçtiğim yolda bir şey unuttum. Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden İnanırdım saadetli yolculuklara Adalar var zannederdim güneşli, Mavi, dertsiz Bütün hızımla koşardım dalgalara O zaman beni görseydiniz.... Ben her şeyin, bir bir yok olmasına o kadar alıştım ki Korkunç bir umutsuzluk içindeyim. Anlatılmaz bir acı dolanıyor içimde sanki. Ve tuhaf bir şekilde, değişiyorum. Kaldı ki ben, içimde gezinmekten yoruldum Güçlüyüm belki de bunun için Unutmak, unutulmak....Kim bilir? Her bakımdan daha iyidir. Soruyorum kendime Sıkıntıgillerden biri olarak: Bu dünya kaç boğumlu? Ama belli ki, sonundayız her şeyin En sonunda... Ama şunu da yazayım ki, kederlenme: Dünya ağrısını kabullenmenin kendince özgürleştirici bir tarafı var. Artık ondan kurtulacağın günü beklemiyorsun. Hayatın parçası olarak, onu da kucaklıyorsun. Bundan sonrası ise ben de bilmiyorum. Eğer öğrenme fırsatım olursa yazarım sana. Ama şimdi, Şimdi aç gözlerini. Yoksa çok geç olacak.