دیوان حافظ 486- ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی

ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جویمن نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگویبوی یک رنگی از این نقش نمی‌آید خیزدلق آلوده صوفی به می ناب بشویسفله طبع است جهان بر کرمش تکیه مکنای جهان دیده ثبات قدم از سفله مجویدو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببراز در عیش درآ و به ره عیب مپویشکر آن را که دگربار رسیدی به بهاربیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجویروی جانان طلبی آینه را قابل سازور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و رویگوش بگشای که بلبل به فغان می‌گویدخواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببویگفتی از حافظ ما بوی ریا می‌آیدآفرین بر نفست باد که خوش بردی بویحافظ, غزلیاتحافظ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.