Η πλαγγών και το πλαγκτόν

Εκολύμβα η πλαγγών ανοικτά των Οινουσών και, απο καιρού εις καιρόν, βούταγε εις τον βυθόν να χαζέψει το πλαγκτόν. Κολυμβήτρια δεινή κέρινη γαρ και στιλπνή. Επιπλέουσαν ιδών πρίγκηψ ομφαλοσκοπών έπεσεν εις μαρασμόν. ** Το πλαγκτόν γυαλιστερόν ήτο χάρμα οφθαλμών. Η ευάλωτη πλαγγών εμαγεύετο απ’ αυτόν τον υδάτινον συρμόν. Των πριγκήπων ο κανών -πεποιθήσεων ακραιφνών- ήτο άνω ποταμών: Να μη θέτουν εαυτόν εις τοιούτον συρφετόν! ** Επερίμενε λοιπόν σε κανό πριγκηπικόν να πλησιάσει η πλαγγών και, με ασπασμόν τερπνόν, να τον θέσει υπ’ ατμόν. Διερχομένων των ωρών, των μηνών, των ενιαυτών, απο αυγής εις δειλινόν η πλαγγών με το πλαγκτόν και ο πρίγκηψ απορών: ** «Τι να βρίσκει στο πλαγκτόν που δεν έβρισκε σ’ αυτόν;» Κάποιο χάραμα ξυπνών -εντελώς έξω φρενών- εφορμά ως Παφλαγών. Αναστάς ως εκ νεκρών και κραδαίνων τιρμπουσόν μ’ ένα ύφος μοχθηρόν διακορεύει αναφανδόν την πλαγγόνα πρηνηδόν. ** Πλήρης αναστεναγμών στου πελάγους τον αφρόν λυώνει πάραυτα η πλαγγών. Ητο θέρος γαρ ξηρόν τεσσαράκοντα βαθμών. Εν τω θέρει το βαρύ λυώνουσι γαρ οι κηροί παρά χρήμα κι αφθορεί. Ανους ο πρίγκηψ, αγνοών τον κανόνα των κηρών. ** Ούτω, η όμορφη πλαγγών μετετράπει εις πλαγκτόν και ο τα ήθη αγνοών -εν ριπή των οφθαλμών- εις βατράχων στρατηγόν! Εις τον κόσμον των σκιών πήγαν πρίγκηψ και πλαγγών. Ανοικτά των Οινουσών λαμπυρίζει το πλαγκτόν διολισθαίνον βαθμηδόν.