Eenfach mol ’n Paus‘ moken

Oh, wat heff ick düsse un de vörige Week genoten. Meist jeden Dag hett de Sünn schient un jeden Dag kunn man sehn, dat överall de Natuur togang keem. Veele Bööm sünd al an bleuhn oder se sünd intwüschen al greun, op veele Hochnester sitt al ’n Storch mit sien Madam, överhaupt schient all de Vogels sick to freun, dat de Winter vörbi is. All de Planten un Tiern wasst, flücht, rennt, hoppelt, kruupt un brummt in’t Fröhjohr, as kunn ehr dat gor ni gau genog gohn - ’n wohre Freud is dat, sick dat Spektokel to bekieken. Wenn ick mi dat so ankiek, kann ick ganz un gor vergeeten, wo veel Larm un Arger un Stried un Krieg to desülbige Tied op de Welt is. Un mol ehrli: Wenn dat keen överregionole Norichen geev, wurrn de allermehrsten vun uns je ook gor ni weeten, wat annerwegens op de Welt dwars löppt. Un wat mokt düsse fürchterlichen Norichen veele vun uns Angst un Bang, ne. Dat gifft ’n Barg Lüüd, de in de Nacht ni in Sloop kümmt, weil se all de gruuligen Sooken heuert un süht. Stellt sick mol vör, wi wurrn mol twee Weeken blots dat to weeten kriegen, wat bi uns in de Regioon los is. De Psüchaters harrn blots noch ’n Viddel vun dat to dohn, üm dat se sick nu kümmern mööt. Wi wurrn bi’t Inkööpen över Maier, Müller, Schulze ut de Linnenstroot oder de Dörpsstroot snacken anstatt över Trump un Putin un all de Dorsten. Jo, un denn harrn wi all tosom de Tied un de Roh, uns doran to freun, wo herrli Flora un Fauna jüst togang kümmt. Also mi dücht, dat schulln wi ni vergeeten. Un ook wenn mi dat düchti leed deiht, wat allns an slimme Sooken in de Welt passeert – ick heff düsse Doog blots Oogen för dat wat so scheun üm uns rüm is. Ganz direkt vör de Huusdöör oder vör de Stadt. Ick mok eenfach mol ’n Paus‘ vun all de slimmen Norichen un lot de Seel‘ mol so richti scheun baumeln. Dat deiht sowat vun good, dor finn ick gor keen Wöörd vör. Un veellicht mokt Ju je ook eenfach mol ’n Week oder blots ’n poor Dog Paus‘. Op jeden Fall wünsch ick Ju ’n richti scheun‘ Mai… In düssen Sinn