เหมือนพรานวางเบ็ด เหมือนนกติดแร้ว (กัณฑ์ที่ ๑๐ ตอน ๗)

จากโอวาทพระมงคลเทพมุนี กัณฑ์ที่ ๑๐ เรื่อง ขันธ์ ๕ เป็นภาระอันหนัก ไอ้พวกที่ได้ฟังแล้วจะปล่อยก็เป็น   แต่ว่าเสียดายไม่ยอมปล่อย อีก    พวกหนึ่งตั้งใจปล่อยจริง ๆ แต่ปล่อยไม่ได้  ไอ้ที่ไม่อยากปล่อยน่ะ   เหมือนอะไรล่ะ? เหมือนพรานวางเบ็ด เมื่อ    ปลาติดเบ็ดแล้ว ถ้าปลาตัวเล็ก ๆ พอจะปลดปล่อยได้ ถ้าปลาถึงขนาดเข้า    ปล่อยไม่ได้ เสียดาย ต้องใส่เรือของตัวไป  ไอ้อยากปล่อยแต่ปล่อยไม่ได้น่ะ   เหมือนอะไร? เหมือนนกติดแร้ว    อยากปล่อย แต่เครื่องติดมันมี มันมีเหมือนอะไรล่ะ  นี่แหละเหมือนอย่างเราครองเรือนอย่างนี้แหละ อยากจะปล่อยมัน    แต่ว่าเครื่องติดมันมี เลยปล่อยไม่ได้ เสียดายมันปล่อยไม่ได้   มันติดอยู่ดัง    นั้นแหละ ปล่อยไม่ถนัด  เพราะเหตุฉะนี้แหละ   เบญจขันธ์ทั้ง ๕ ไม่ใช่เป็นของพอดีพอร้าย    ต้องถอดกัน ไม่ถอด ปล่อยไม่ได้