Eksikliği Bir Fazla Harf- Ayten Mutlu

O sen miydin, karanlığa örtülen Kapının eşiğinde ufalanan renklerin, Saf kokuların, Kayıp geleceklerin saklanmış güneşinde? Dalgaları susmuş bir kıyının iç çekişinde Sarkısını arayan güz? Senin miydi, solan mavilerin som çeliğinde Sessizlikteki sesi bekleyen o yüz? Gerçeğin söylediği bir yalan gibi- mağrur ve sakin, şiddetli bir yokluk gibi Sırla ayna arasına sıkışmış o an? O yalnız an, Döner ya ayna birdenbire içine Ve bakar sonsuzca bir an, O sarı iskelede ilk kez görürmüş gibi kendi yaşamadığı hikâyesine Babam ki, bir kıyıdan ötekine Hiçbir zaman varamayan eski ve güzel bir köprünün yıkılan ayakları gibiydi İpek gömlek giyerdi Belki de eksikliği fazla bir harfti babam İşaretleri çoktan unutulan bir dilin, Hayatın belleğinden yavaş yavaş silinen alfabesinde-emanet bir at üstünde yaşadı hayatını Kurumuş bahçelerden toplardı sabahın çiylerini, Akşamın zilleriyle yağmurun çamlarını süslerdi, Kendisinin olmayan kadınları sevdi hep Şimdi burda, karanlığa açılan kapının eşiğinde O eksik harfi soruyorum alfabelere Soruyorum babama; “Her şey ölümde birikir demiştin bana Ve hayat yaşansın diye vardır sadece, Dinle ağustos böceklerini Ve sıcak bir el gibi alnında gezen hayatın seslerini, Ve unutma, dokunduğu yüzlerde yumuşak bir kili yoğurur insan Ellerindeki toprak ancak böyle dönüşebilir güle” İşte mevsim toprak ve gül, alnımda ipekten el gibi hayat, Ne varsa yok, ne yoksa var içimdeki görünmeyen gecede Susmak nedir bilmeden ötüyor hâlâ Upuzun bir denizin görünmez sahilinde,seninle dinlediğim ağustosböcekleri Söyle şimdi, biriken ne, kökleri büyüten o karanlıkta? Nerede hammaddeyi güle çeviren simya? Nereye, nereye koysam başımı kayıyor bir yıldız daha Gidiyorsun, duvara çizilmiş bir pencereden Kapısını örtmeyi unutmuş bir gezgine “Yolun adını göçebe yazar“ diyor yasalar Babası ölen çocuklar hiç büyümez Gözlerinde taşır sesinden düşen göğü Sorular biriktirir yağmur yerine