Elma Yiyorum Gece Gündüz/ Gerçek Birinci- Muammer Karadaş

Düşten yarattım seni ben, kelebekten ötürü Kömür tozlarından, sudan yarattım, Bir gölgeler korosu, adını yineliyor içimde Karşıtlıklardan yarattım seni, çünkü üzgündüm Kanlı bir tatla uyandım damağımda geceden Tırtıllara bıraktığım zamanı, aşktan yarattım Kordan yarattım seni, yüreğimde denedim önce Camdan ve duruluktan yarattım, sürdüm kargaşaya Uzaklıktan yarattım seni ben, çünkü dalgındım Unuttum her anına soylu gelecekler eklemeyi Sanırım, içimdeki devleri yenmekle meşguldüm Mayıs sabahlarından yarattım seni Kaçınılmaz gülden yarattım seni koşar adım Demek umuttan yarattım Yani tuzdan, bozkırdan yarattım unutulmayasın diye Korkular kattım, biraz da dalgalara bıraktım Gücüm kalmamıştı artık sınırlarımı beklemeye... Külden ve sızıdan yarattım, öyle yapılır sandım Biraz kan alırsam, mutsuzluğumdan kurtulurum diye, geleceğin aynama yansımış acılığından yarattım Eski bir dildim oysa güneş yerlilerinin konuştuğu... Dirençlerinden yarattım seni Işıktı ışık, ışık ışıktı, gördüm. Ben onu gördüm yurdunda Işıktı ışıktı, ben onu gördüm. Gördüm ve kıvandım Gördüm ve ağladım Benden yarattım seni ben, kuşkudan, mutsuzluktan Ben tutup, karanfiller bırakıyorum karanlığa Ağzım açtığında yaralı bir gül diyorlar Ben bir aşkın karaya çalan lacivert sonu... Neye olmamışsam hep ona yakalandım Bakın nelerle yoruyorum dilimi: o gidiyor Yorulmuş bir papatyayı bırakarak raylara, Gidiyor, Ardından turuncular allar gidiyor Yeraltı koşularından yarattım seni, hıncıma çizdim Ben tutup, karanlığa karanfiller bıraktım Üşüyorum gönderi kırılmış duyarlı bir bayrak gibi Seni senden yarattım kuşkusuz, kendinde duy kendini... Sırtım kendime dönük, Kendime yürüyorum gece gündüz, yani sana