En inderdaad, ze kwam zo

Het morgenlicht viel scheef door de gordijnen, een warme streep die over de dekens gleed als een vinger die iets zoekt. Lotte lag stil, haar ogen half gesloten, haar ademhaling diep en regelmatig. Het was zondag. Meestal sliep ze uit, liet het weekend in haar kruipen als lauw water dat een bad vult. En als haar lichaam eindelijk de week had uitgespuugd, nam ze altijd de tijd. Altijd.Maar vandaag was anders. Bezoek. Ze wisten niet hoe laat, maar het kon elk moment zijn. De wetenschap tikte ongemerkt in haar achterhoofd, een zacht klopje dat steeds luider werd.Ze had iets eerder moeten beginnen. Haar hand gleed al onder de deken, niet uit besluit maar uit gewoonte — het lichaam dat haar gedachten voor was. De zondagochtendtrui was een ritueel dat ze niet zomaar wilde overslaan, zelfs niet nu. Vooral niet nu. De spanning van het weten dat er haast was, dat een eindpunt hing waarover ze geen controle had — soms maakte dat alles scherper, alsof iemand het contrast van de wereld had opengedraaid.Haar broekje liet ze vallen over de rand van het bed, een stille hoop stof op het kleed. De koelte van de kamer trok over haar benen, een contrast met de warmte die onder haar handpalm opbloeide. Haar sokken hield ze aan. Er was iets in die onvolledigheid, in het idee dat ze half gekleed was terwijl ze zichzelf volledig blootgaf.Haar vingers, bevochtigd met wat speeksel, gleden in een cadans die geen begin kende en geen einde zou hebben als het aan haar lag. Niet het haastige stoten dat sommige filmpjes voorhielden, maar een trage, drukkende beweging die van binnenuit opbouwde. Haar huid voelde gespannen, gevoeliger dan gewoon — meer op honger, op noodzaak.Ze dacht aan de buurjongen. Verhuisde twee maanden geleden, met een glimlach die niet bij de situatie had gepast. Soms zag ze hem in de voortuin, een plant proberen te redden van zijn eigen onkunde. Ze had nooit meer dan gegroet. Maar hier, in dit halfduister, was hij alles wat ze wilde. Ze stelde zich voor hoe zijn mond zou voelen: zacht, onderzoekend, geduldig in een wereld die nooit geduldig met haar was geweest.Haar adem versnelde. Er was iets aan het verschuiven, een onderbuikgevoel dat ze herkende. Nog een paar minuten. De klok tikte onhoorbaar, maar ze voelde elke seconde als een gewicht dat op haar borstkast drukte.Voetstappen op de trap.Ze hield haar adem in, haar vingers stil midden in hun ritme. De zware stappen van haar moeder, onmiskenbaar. Nog een paar seconden. Haar hand bewoog sneller, uit noodzaak nu — niet meer uit genot maar uit het pure instinct van een lichaam dat wist waar het naartoe ging.De klop op de deur sneed door de stilte als een mes door water."Hey schatje, kun je komen?"Haar vaders stem, vrolijk, onwetend, onschuldig van wat zich op twee meter afstand onder de deken afspeelde.Lotte's hart bonsde. Haar vingers waren stil, maar haar lichaam niet. De opbouw leefde nog, een trein die niet stopte omdat iemand het sein op rood had gezet. De golven kwamen, onvermijdelijk, onstuitbaar."Shit," fluisterde ze. "Ik moet nog even aankleden, wacht beneden!"Voetstappen die wegstierven. Het huis ademde weer.En toen gebeurde het. Niet langzaam, niet geleidelijk, maar in één stoot die haar optilde en neerliet. Haar adem stokte, kwam terug als een schok, haar ruggengraat boog tegen het matras. Ze kwam — niet ondanks de onderbreking, maar erdoor, alsof dat moment van afgebroken spanning haar juist over de rand had geduwd. Het duurde lang, langer dan normaal, alsof haar lichaam wist dat dit de enige kans was.Beneden rinkelde de voordeurbel.Ze glimlachte, heimelijk, verbonden met haar twee werelden. Zo, inderdaad, was ze gekomen. Niet zoals ze had gepland. Niet in de tijd die ze had willen nemen. Maar op de manier waarop het leven vaak kwam: onverwacht, onuitnodigd, en precies op tijd.