Enstrümental- Birhan Keskin/ Kendim-Buse Koç/ Sen Kimsin?- Zehra/ Karantina: Mahşerin Dört Atlısının Hikayesi-Beyza Alkoç

Her geçen saniye bana daha yabancı Yıktığım, atladığım, Söndürdüğüm bir yangın yerindeyim Ben hariç herkes doğru Bir ben yanlışım Bakmışım ufuklara Sorma nelerden olmuşum Bir bakmışım, yok olmuşum Havanın sisliliğinde kaybolmuşum Herkesten kaçıyorum derken Gizlice kendimi arıyormuşum Etrafıma bakıp duruyormuşum Ama sadece duvarlara Acı bir izmarit kokusu sinmiş sanki Yok...Yok O izmarit değilmiş, Kaybettiğim benliğimmiş. Sahi...Kimim ben? Bilmiyorum ki Ben yıllarca, varlığımı yokluğuna adamışım Adını bilmişim Kendimi unutmuşum. Şimdi soruyorsun "Sen kimsin?" Kimim ben, bilmiyorum ki... Gün doğumlarında dünyanın sarıya boyanışını üzerime alınmışım ben hep Sağanak yağmurlarını kendime sanmışım Susuzluğumu gidermişim saplandığım yerlerde... Her gece, benim için karardığını sanmışım ben hep Kuş olup uçmamışım...Sana hiç varamamışım Çırpındıkça dibe batmışım... İnsan mı tuzağı kovalar, Tuzak mı insanı? Yürür mü herkes tehlikeye, Tehlike mi yürür herkese? Gecenin karanlığına mı koşar insan, Gece mi koşar insana doğru? İnsan kendi ayaklarıyla mı girer hapsine, Hapis mi onun ayaklarına kurulur? Çırpındıkça daha mı çok hapsolur insan, Yoksa hapsoldukça mı çırpınır? Sevgili kalbim, Neden hala, apartman boşluğunun gün ışığı görmeyen penceresinde kuş sesleri beklersin? Susmuşum en sonunda, susturmuşlar Sonra: ''Niye susarsın?'' diye sormuşlar Bakmışım onlara Sonra dönüp yine susmuşum... Kimmişim ben öyleyse? Engel miydim ben? İğne miydim? Bi bakmışım ki ben, Elmalar düşmüş Tükenmişiz Lütfen bu sefer yarım kalmasın Ben tükensem bile, o tükenmesin Ve böyle olmasın Bildiğim gibi kal sen Her geçen saniye daha da zorlaşmasın Uğraşmak anlamsız Ağlama ne olur... Ben de biliyorum yettiğini Bu kadar ölüm, bu kadar acı Acı, acı, acı Saklandığın yerden çıkma artık Ne olur...