Էպիզոդ 55 | «Գիշատիչների խնջույքը». «Երվանդ Ղազանչյան» թատերասրահ 

Հաճախ եմ կարդում գործեր, որոնք ստիպում են մտածել մարդու գոյության, կյանքի իմաստի, աշխարհում նրա դերի, ներաշխարհի, զգացմունքների մասին։ Արևմտահայ գրող Վահե Քաչայի ստեղծագործությունները հենց դրա համար եմ սիրում. նրա գործերում նկատելի են էքզիստենցիալիզմի փիլիսոփայության ազդեցությունը։ Մեր թատրոններում գրողի գործերին քիչ են անդրադառնում, բայց «Գիշատիչների խնջույք» պիեսն արդեն մի քանի թատրոններում բեմադրվել է։ Ամիսներ առաջ Հակոբ Պարոնյանի անվան Երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի «Երվանդ Ղազանչյան» թատերասրահում Աշոտ Հակոբյանն էլ բեմադրեց հենց այս ստեղծագործությունը։ Չդիտել սիրելի գործի բեմադրությունն ու ձեզ էլ չպատմել դրա մասին պարզապես չէի  կարող։  Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ Վահե Խաչատրյանի և «Գիշատիչների խնջույքը» ներկայացման մասին, կպատմեմ՝ ինչով է պիեսը գրավել բեմադրիչին, որքանով է արդիական թեման, ովքեր են դերակատարները, հետաքրքիր է արդյո՞ք ստեղծագործել փոքր բեմում և ոչ միայն։