Ermiş- Khalil Gibran

Almitra konuştu, “Bize sevgiden bahset” Ve o müthiş sesiyle konuştu, Sevgi sizi çağırınca, onu takip edin, Yolları sarp ve dik olsa da Ve kanatları açıldığında bırakın kendinizi Telekleri arasında saklı kılıç sizi yaralasa da Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi, sesi tüm hayallerinizi darmadağın etse de... Çünkü sevgi sizi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer Sizi büyüttüğü ölçüde, budayabilir de... En yükseklere uzanıp, güneşle titreşen en hassas dallarınızı okşasa da, Köklerinize de inecek ve onları saracaktır, Toprağa tutunmaya çalıştıklarında, mısır biçen dişliler gibi sizi kendine çeker, Bembeyaz olana kadar öğütür sizi; esnekleşene kadar yoğurur; Adım atın, kahkahaların tümünün olmadığı, Sadece gülebileceğiniz mevsimsiz dünyaya, Ve ağlayın ama.... tüm gözyaşlarınızla değil Sevgi hiçbir şey sunmaz, sadece kendisini... Hiçbir şey kabul etmez kendinde olandan gayrı... Sevgi sahip çıkmaz, sahiplenilmez de Çünkü sevgi, sevgi için yeterlidir tümüyle... Ve yön verebilirsiniz sevginin akışına, Çünkü sevgi, yolunu kendi çizer, sizi değer bulduğunda... Sevgi bir şey istemez tamamlanmaktan başka... Erimek ve akmak, geceye şarkılar sunan bir dere misali... Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip, kendi sevgi anlayışınla yaralanmak, Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak, Ve bir sevgi gününe daha teşekkürle uzanmak... Sessizce çekilmek öğle vakti, Sevginin vecdini duymak, Akşamın çöküşüyle de eve huzurla dönmek... Ve uyumak kalbinde Sevgiliye bir dua, Ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla...