Eve Dönenler- Enes Talha Tüfekçi

En çok yazları sevdik Hiç varmadık ama huzruna Birileri derdi şekeri ve tuzu hazır etmeli dudaklara Sadece yorgunluk çağırırdı- devrilmiş sütunlara, Güneşin, dünyanın göğsüne çöktüğü vakitlerde Soğuk limonataların,, yumuşak gölgelerin bir dünya uzağında Hiç varmadık, varılmayacakmış her şeyin gülüne İşte kış geldi derken… Bize biraz hafifti, biraz yumuşaktı taşları Her şey ne kadar da “günaydındı, iyi akşamlardı” Güle tutumlu bir köleydi, siyaha kaçmayan bir ışık tutkunuydu, bir güneş görendi Tüm günahları toplu, tüm günahları beyazdı Beraber binilirdi ölüşlere Oturarak ölenler vardı, Ayakta ölenler vardı Yirmi beş yaşında bir şair öldüğünde, hüznü Onun büyük kamburunu seçerdik Bir lunaparkta en hüzünlü çocuğu buluyorduk Onu yazıyorduk, onun koyu karasını yazıyorduk İyi geliyordu bize Ne yazılanlar kalırdı... ne yazılmayanlar bizimle Biraz uğultumuz vardı birkaç uzak şehirden gelir gibi Biraz da, susuyorduk öyle kaçılırcasına Sonbahar gelirdi, son gelirdi Bizi tutan yaprak yaprak acıymış Bir oyun mu aşinaydı bize? Yoksa konuşulmuş muydu? Bütün resimlerde bizden bir renk çalınacağı Bütün şarkılarda bizden bir ses çalınacağı? Durmadan o çiğ korkulara basıyorduk Ellerimizde aynalarımız, aya tutuyorduk Bitmezdi gecenin açtığı karanlık Acı büsbüyük bir tanktı, kaba ve ağır ve ateşli Belki inanmamıştık Belki terlememişti ruhumuz küçük odalarımıza Çekemedik tüyünü kelimelerin Belki telaşımız yetmemişti büyük sözlere Hikâyelere, şiirlere…