Eve Döner İnsan Hep (2)- Ali Bayam

Herkes gitmiştir, bir sen kalmışsındır hani. Hani, herkesin bir yerinin olduğu evde sana bir köşe kalmamıştır. Saplandığı yerde iğreti bir gülümsemeyle etrafı inceleyen o hançerin hüznünden bahsediyorum. Hani uçurtmasını kaçırmış çocuğun gökyüzüne olan öfkesinden. Hani, çizgi filmlerde kahramanlar birbirini kovalar, İkisi bir uçurumun kenarına geldiğinde, zeki olan durur, diğeri kaptırmış havada koşmaya devam eder. Ne zaman ki, havada öyle kaldığını anladığı anlar ve hızla yere düşmeye başlar ya. Yaşamak tam da bu. Bazı farkındalıklar öldürür. Yaş aldıkça, saçların ağaracak. Kader deyip duracaksın göğsünde sancıyan o öksüz yaraya. Canını yakacak koskoca dağları aşıp o küçük tümsekte düşüşün. Baharlar, yazlar göreceksin. Çiçekler, kuşlar unutacaksın. Hüngür hüngür ağlayacak, doludizgin güleceksin. Düşüp kalkacaksın, korkma bundan. Hikayeni anlatmak isteyeceksin birisine, dinlemeyecek. Arkanı dönüp eve geleceksin. Ev sana sarılır. Anlatamamak da cehennemdir bazen… Gün bitince ve herkes gidince, sen, tanımadığın bir şehrin herhangi bir caddesinde, kimsesiz bir sokak köpeği gibi çaresizce, etrafı izleyeceksin. Bir daha asla karşılaşmayacağın insanla, tekrar tekrar çarpışmayı öğreneceksin sonra o ıssız sokakta. Ve evin içinde, evsiz hissedip üşüyeceksin. Yalanlar bulup inanacaksın. Sevilecek, sevişeceksin. Ciğerlerini bırakacaksın belki bir dandik barda. Herkes bir gün gider. Göz kapakları, ayrılıkları görmemek için vardır, bilirsin. Bir gün seni, kapkaranlık bir gecenin ortasında bırakıp gidecek herkes. Birisi seni göğsünden yaralayacak. Ardından her gün ziyaretine gelecek ölmüş müsün diye. Ölmeyecek, yaşayacaksın. Kırıldığın yerden keskinleşeceksin. Sonra herkes kaybolacak, Gölgen bile seni terk edecek...Ama bu yenilgi sayılmaz. Yalnızlığı sev. Herkes gitse de o seni bırakmaz, bilirsin. Yalnızlığı sev. Herkes gitse de o seni bırakmaz, bilirsin. Hep böyledir, hayat devam eder. Emek emek büyüttüğün çiçeğin, bir başkasının ayaklarının altında ezildiğini gördüğünde de, Ellerinle kurduğun evin, bir kibritle yandığına şahit olduğunda da devam eder. Hep böyledir, hayat devam eder. Herkes bir gün, yanılgısını sever. Öğrenirsin. Simsiyah kalemler verip, gökkuşağını çizmeni isteyecekler senden hep. Herkesin yerine tekrar tekrar terk edecekler seni. Mutlu olduğun her anın ertesinde, hüzünler kucağını açacak, sarılacaksın. Çiçekli bir yola gitmeyecek hiç bir adımın. Ölmeden önce de ölür insan bazen, Bilirsin. Ekmeği bölüşmenin, ekmekten daha lezzetli olduğunu öğretecek sana hayat. Ardından gidecek yarım ekmeğinin çeyreğini verdiklerin. Gitsinler. Bazen gitmek, kalmaktan daha iyidir. Sonra unutacaksın. Unutup, tekrar hatırlayacaksın. İnsan, unuttukları ile yeniden tanışabilir, bilirsin. Omuzunda uzaklara taşıdığını yorulduğun için indirdiğinde, Seninle yürümeye devam ettiğini görünce, vefayı anlayacaksın. Bazen terkedilecek, bir çok zaman mutsuz olacaksın. Herkes öldürür sevdiğini, bilirsin. İnsanın elmacık kemikleri de yosun tutar ağlamaktan, öğreneceksin. En karanlık gecelerinde, kulaklarında aşina seslerin elvedası çınlayacak. Ve sen, düştüğün o kuyunun dibinin artık bir sonunun olmadığını görecek yenileceksin. Yenil. Yolun tam ortasında ayaklarının dermanı kesilecek, dizlerinin üzerine çökeceksin. Düşmekten korkma. Düştükçe daha da güçleneceksin.