Eve Döner İnsan Hep (3)- Ali Bayam

Aramızdaki bu uzaklık, benim cesaretimi kırıyor. Sen olmadan geçirdiğim zaman, Ve yaşadığım tecrübeler çok anlamsız geliyor. Sana aşık olmak, bu zamana kadar yaptığım en kolay iş gibi. Beynim bir süre sonra, insanları kötü hatırlamamı engelleyerek, üzüldüğüm her şeyi siliyor. Onlara hiç kızmamış gibi oluyorum. Sanki beni hiç üzmemişler, kalbimi yerinden sökmemişler de, öylesine basit bir kırgınlıktan ibaretmiş gibi oluyor. Bu yüzden ben nefret etmeyi bilmiyorum. Başını omzuma yasladın, Ve bir dağ çiçeğini kokladı. Tüm hikaye, hiç başlamadığı yerde bitmişti. Omzunda sanki dünya vardı. Çok aşık oldum sonra. Damarlarımda akan kanın şırıltısını duyacak kadar sevdim. Kendimden geçtim...Başım döndü birisini seviyor olmaktan. Bir güzelin güzelliğine bakarken, gözümden yaş gelecek kadar çok sevdim. Tüm yolların yürünür olacağına inandım çok sevmekten. Ama yetmiyormuş Etimi kemiğimden söküp, attım seni içimden o gece Ertesi sabah,dışarı çıktım Sokak köpeklerini sevdim, Çiçekleri kokladım, Demli bir çay içtim Her şey yerli yerindeydi, ben evimde değildim Hayat yeterince ince davrandığında, eve döner insan hep… Kaçtım... Kaçtıkça yakalandım kendime Herkes vardı, sen yoktun Babam beni terk etti sen yoktun, Annem öldü sen yoktun. Benim seninle oturmam gereken masalar, Konuşmam gereken meseleler var Benim seninle yürümem gereken yollar, Çıkmam gereken yokuşlar, Sarılmam gereken mutluluklar var Benim seninle nefes almam gereken odalar var Her şey tamam, Sen yoksun…. Gözlerim kapalı seni bana getiren tüm yolları yürüdüm Ben en ıssız gecelerde, Köşe başlarında, Sokak aralarında Tüm dönemeçler ve tüm kaldırımlarda seni unutmak için saatlerce yürüdüm Ayaklarımı kanatacak kadar çok yürüdüm Yürüyünce geçer zannettim Geçmedi ama yürüdüm Kalabalıklar arasında ağladım Yürürken ağladım İnsanlar gördü ağladığımı... Sen yoktun. Görmedin. Ben görmediğine de ağladım. Yedi çöl çevirdim kum saatinde Yedi orman kopardım takvimden Yedi okyanus indirdim gözlerimden, Yedi kıta geçirdim ayaklarımdan Ben seni altı ihtimalli bir ölümden, yedi kere kurtardım Öğrenirsin Senden sonra hayat incitti beni En kuvvetli köşelerimden kırdı Yenilmem dediğim iddiamdan vurdu Ölmem dediğim her anımdan öldürdü Nefes aldırdı, ama güldürmedi... Yürüttü ama koşturmadı Acıttı ama kanatmadı Ellerin beyaz Ve dünya bir ağrıydı göğsümde Beni kırk ihtimalli ölümlerden çektin kurtardın, Sen bilmezsin... Sen mağlup edilemeyecek kadar güzeldin. Sana yenilmek bile şerefti. Yanlış zamanda karşılaşılmış, ziyan edilmiş doğru insandın sen. Seni tanıdığıma pişman değilim. Hayat seni incitmesin. Ama eminim...Hâlâ, ılık bir nehir gibi saçların