Eve Döner İnsan Hep- Ali Bayam

''Hayat, kaybettiğin yerden başlar.'' ''Çıkmaz sokakta geri adım atmak, ilerlemek sayılır.'' der eskiler. Yol doğru olsa bile, çıkmaza gidiyorsa, geri dönmeyi bilmeli insan. Bazen geriye dönmek de ilerlemektir. Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece.Bir yangının ardından sadece küller kalmaz, yanmış olmak da kalır. Bunu, nerede söndürsün insan? Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep. Çünkü ev seni göğsüne bastırır. Evim yok diyenin evi de kendisidir hep. Bu dünyada evsiz kimse yok. Kendini, kimsesiz ve çaresiz hissettiğin o yerde bunu anımsa. Her yerden, herkesten dönüşümüz evedir. Hani şu dört duvardan ibaret değildir dediğimiz ev. Senin; bir arkadaşın, sevdiğin insanın dizi, ya da kimsesiz bir kaldırım taşı belki de evin. Hep mutlu olarak hayat devam etmez. İnsan bazen düşmeli, bazen yenilmeli...Çünkü düşüp kalkmak, hiç düşmeyip sürekli yürümekten daha haz verici. Yenilgiyi tadıp galip gelmek, her zaman galip geliyor olmaktan daha iyi. Bir aynayı yok etmek için parçalamak, aynayı çoğaltmaktır. Kaçsan da kurtulamazsın bazı şeylerden. Avuçlarımızı kanatan her şeyi sıkı sıkı tutmak yerine, bazen serbest bırakmak gerekir. Bazılarımız dayanmanın bizi güçlü kıldığını zanneder. Ama bizi güçlü yapan bırakmaktır. Kırılacaksın, kırıl. Kırıldıkça keskinleş...Ama kendini daha çok kesme. İnsanın kendine açtığı yarayı hiçbir tabip iyi etmez, bilirsin. Bir hastane koridorunun soğukluğunu iliklerine kadar hissetmemiş herkes, hüznün baki olduğuna inanır...Ama değildir. İnsanı insan yapan biraz da budur. Yenilgileri. Artık yaşayamam sanacak, yaşayacaksın. İnsanı hep zannettiklerinden vururlar, bilirsin. Dağları yerinden oynatmak isteyip, bir taşı kaldıracak gücü bulamayacaksın ellerinde. Sonra yürüyeceksin içine doğru, ve ona rastlayacaksın. Birbirinin içine yürüyen iki insan mutlaka çarpışır, bilirsin. Ama her erteleyiş, hayat boyu devam edecek bir vicdan yükü olabilir. Yaşamadığın tüm gelecekler, karşında gülümseyecekler. Mezarlıkta çiçek yetiştirilmez, bilirsin. Gecikmiş bir af dileme, söylemek için geç kalınan bir sevgi sözcüğü... Bir gün ciğere saplanıp, ölene kadar orda varolacak bir hançere dönüşebilir. Vakit varken, tam da şu an. Zahmetli, se­vimli, değer gören ya da hiç değer görmeyen bir şeyle kar­şılaşırsan, bunun bir yarışma olduğunu hatırla. Olimpiyat oyunlarındasın. Ne ertelemek, ne uzatmak mümkündür. Gelişim gösterilip gösterilmeyeceğine dair bir gün­ün sonunda, bir eylem hakkın var. Bu, karşılaştığı her durumda, aklı dışında, hiçbir şeye değer vermeyen kimselerin benimsediği yoldur. Sırtında kimsesiz ve unutulmuş bir sen olsan da korkma. Çünkü kaybetmenin de vahşi bir tadı var. Ben olamadığım şeylerin acısından, nefret ettiklerime dönüşerek kaçtım. Bazen bulunmak için kaybolman gerekir, bilirsin. Yüz kere düşüp, yüz kere ayağa kalkmalı insan... Yüz kere yenilip, yüz kere kalkıp savaşmalı insan. Ki zaten, hayat yolu yeknesak bir düzlemde çiçekli bir manzara eşliğinde ilerlemeyecek. Bahar, insanın göğüs kafesinde saklı.