Even ontspannen in de patchkast

Sofie werkt aan de receptie van een drukke bedrijfscampus, waar het deze ochtend merkwaardig stil is. Even niemand in het zicht. Ze schakelt de wachtrij-functie op haar toestel in en haalt het bordje tevoorschijn dat ze altijd in de la heeft liggen: Ben zo terug. De balie verlaten vindt ze altijd een beetje ongrips, alsof iemand zou kunnen binnenstrompelen met een klacht die niemand mag horen. Maar vandaag weet ze wat ze wil — en ze weet precies waar.Met de juiste sleutel loopt ze door de lange gang, vertrouwd met elke hoek en deur. Haar hakken tikken zacht over het linoleum, totdat ze bij de laatste deur komt: de patchkast ruimte. De serverruimte waar normaliter de jongens van de ICT rondstruikelen, kabellusende en routers monitorend. Nu hebben zij werkoverleg elders. Zij is volledig alleen. Ze sluit de deur achter zich en de stilte valt — voorin de serverkasten ruisen zacht, maar verder is er niemand die kan vermoeden dat zij hier is, achter slot en grendel.Een van de weinige ruimten waar ze een sleutel van bezit. Het voordeel van het beheren van alle toegangspassen. Ze laat haar broekje zakken en leunt achterover tegen de koele metalen kasten. Boven haar suist de airco. Warm koelt het niet, maar het monotone suizen maakt haar volledig onhoorbaar. Niemand die haar lust hier ontdekt, geen voeten langs de deur, geen collega die haar naam fluistert in de gang. Ze voelt de spanning van het risico, het ogenblik waarop alles zou kunnen opduiken, en tegelijk het heersende gevoel dat zij dit moment volledig ongestoord mag beleven.Haar gedachten dwalen naar een jongen. Donkerblond, uit de ICT, met wie ze intensief contact heeft gehad — een periode die veel te kort bleek. Helaas had zij niet direct besloten iets aan te gaan nadat zijn relatie uitging; nu heeft hij weer een vriendin en is zij te laat. Fantaseren mag gelukkig. En ondanks dat iedereen haar als een brave receptioniste beschouwt, verstopte ze onder haar ordelijke voorkomen een verbeelding die verder reikte dan beleefdheid ooit zou toestaan.Ze herinnert zich een moment onder haar eigen bureau, met hem aan de telefoon, de wrijving die onbedoeld tussen haar gladde huid schoof en de plooien van haar broekje — en hoe het gewicht van haar eigen beweging reageerde voor hij het doorkreeg. Zelfs toen al was de drang sterker dan de schaamte. Toen de oproep binnenkwam dat zijn hulp elders nodig was, haastte zij zich naar de toiletten om te voltooien wat ze stilletjes was begonnen. Het satijn was nat tot het glibberde tussen haar vingers, een zacht bewijs van wat haar gedachten met haar konden aanrichten.Nu hier, in deze serverruimte, met koelte om haar heen en het monotone suizen van ventilatoren, voelt ze dezelfde druk opkomen. Haar adem wordt minder diep, nauwer, tot ze haar onderlip bijt en zich concentreert op stilte, op het onderdrukken van elke zucht, elke hapering die door de stalen kast zou kunnen trillen. Niemand mag het weten. Ze houdt het in, houdt zichzelf in, totdat het onhoudbaar wordt en de golf haar stil verzwelgt.Daarna: het snelle omhoogtrekken van de stof, het gladstrijken van vouwen, het terugbrengen van de ademhaling naar normaal. Binnen een minuut is ze weer degene die de receptie bemant. Ze doet de deur open en loopt terug naar de balie, alsof er niets is voorgevallen. Alleen het bordje, omgekeerd in de la, getuigt stilletjes van wat even in de patchkast werd uitgeleefd.