Ey Gece!- Nima Yusiç

Soğuk kış gecesinde Güneşin ocağı da yanmıyor kandilimin sıcak ocağı gibi, Ve ne ışık saçıyor kandilim gibi Ne de gökte parlayan soğuk aya işliyor ışığı... Yaktım kandilimi komşum yürüdüğünde karanlık bir gecede, Ve soğuk bir kış gecesiydi, Rüzgâr kuşatmıştı çam ağaçlarını, Sessizliğin yığıntısı arasında o yitip gitti benden, ayrıldı bu daracık patikada, Ve bu öykü öyle anımsanır ki hâlâ, Ve dudaklarımda asılı durur bu sözler: "Yakan kimdir? Tutuşturan kimdir? Kimdir bağışlayan yüreğindeki bu öyküyü?" Ey gece Engin karanlıktan bir gece, Kocamış bir incir ağacının dalı üstünde, Bir kurbağa vıraklar dur durak bilmeden, Duyurur gelen fırtınayı, tufanı, Ve ben korku içinde boğulurum. Ey gece! Ve geceyle görür dünya mezardaki bir ceset gibi; Ve korku içinde derim kendi kendime: “Ne olur tufan yağmurları kaplarsa her yanı? Ne olur dinmezse yağmur? Yeryüzünden çekilinceye dek sular küçük bir kayık gibi?” Bu gecenin korkunç karanlığı içinde Kim diyebilir hangi nitelik bizi kavuşturacak gün doğumuna? Gün ışığı kurtaracak mı yitip giden fırtınanın dehşet saçan yüzünden?