Ey Halkım!- Yılmaz Erdoğan

Sevidir öz Türkçe Her dilde aynı sızıyı hatırlatır yalnızlık Bakma...Kemik sesidir sesimin içine sızan Kırılmaktadır sabah akşam Eklemlerim fire vermektedir ek yerlerinden Ruhumdaki dikiş izleri belli olmaktadır Evet, değirmende bir başak kederidir un Ama suyla hamur olacak bir şey değildi bu kördüğüm... Sen bir sokak oluyorsun bazı Bazı bir koku-birinin saçına sinen Sen bir şaka oluyorsun bazı-Durup dururken aklıma gelen Sen bir çift göz oluyorsun bazı-Bir tek sözü bile aklında tutamayan Herkes kötü davranıyor bana Sözüm kesiliyor Ve kanıyor en zayıf harfinden Saçım çekiliyor yüzümden Herkes bana kötü davranıyor Yalnızlığım ki, yirmi dört saat birlikteyiz kendisiyle O bile uğramıyor Asıl gelmeyince gelen, Bir ölüm haberi gibi ağaçlarım sökülüyor sonra Başka yere ekilecekmiş süsü veriyor... Kuru dallarımın pişmanlığına, Ellerime yapraklar dökülüyor hak edilmiş bir sonbahardan Herkes bana kötü davranıyor Uğradıklarında anlıyorum.... Görmezden geliyorlar Yol uzun, vakit kalmıyor bana Ayaküstü kalbimi kırıp gidiyorlar Ağzımda kendi gözyaşım birikiyor İçin için bir tuz tadı İçin bu kayıplar, içinizden geldiği gibi Üzülmeniz için... Herkes sevsin istedim beni Suç işledim masa örtülerime Süs mahiyetinde kimseyi sevemedim uluorta Suç işledim Kayıtlara geçti Henüz bilmiyorum ne kadarı cezadır ey halkım! Kendini ele veren tezler, Konumuz yoktur ey halkım! Konuşmacınız yalnızlık illetinde Yazılarına bir süre zarar verecektir Kendisi yıllık gizinde Kar bile yağmaz.... Kış kendini tanımlamaz.... Akdenizin zedeli mevsimlerinde, Seyrine buğu dayanmazdı oysa Komikliğimiz yoktur ey halkım! Komiğiniz kar izindedir! Kadındır! Saçlarında birbirine karışır teller Sevgilinin tellerine bakışlar konar Herkes sevdiğine canım, Böyle mi yazar? Aşkımız yoktur ey halkım! Yazımız yoktur ey salkım! Üzümlerimiz üzünç içinde, Şarap meylindedir.... Şiirimiz çoktur ey halkım Şairiniz acı çekmektedir!