Ey Sevgili! (Leyla'ya)- Numan Arıman

Leyla′ya, Leyla demek Mecnun′luğa taliplikmiş Şimdi bana Leyla′dan geçmek düşer Bu ayrılığın tek çaresiymiş Gitmeli buralardan Bu su kendini çoğaltıyor seni andıkça Her teşekkürde sen muhakkak karşımdasın Tüm şairler seni tanıyor sanki Hep seni yazıyorlar Ağzımda deniz kokusu Sen unutulduğun kadar sevgilisin Bak, bu karınca da çatladı merhamet yolunda Seni hangi kavme tufan olarak gönderdiler? Ah Leyla! Ey Ademoğlunun en büyük imtihanı Sen ve gece, siyah üstüne siyah Bu ceylan da kan kusar Ey sevgili! Buralardan gitmeli diyorsam, Sen elbet beyaz olan her şeyden, Aklımdan, şu çiy düşmüş kirpiklerimden yani Bu yağmur seni hatırlatmalı Bu deniz, Bu çay bahçesi başkalarının olmalı... Tüm mezarlıklarda geçerli referansın Bu şehir de sen gibi artık Gittikçe unutuldu ölüler Gittikçe sıradanlaştı aşk Anneler bile vazgeçti çocuklarından Sahiİ ben nesiydim bu aşkın? Ben olmasam da, vapur saatinde kalkacak O kitapçı bir başka müşteriye hoşgeldin diyecek Artık başka bedenlere iştahlanacak bu yangın ey sevgili! Sen başkalarına hazırlanırken İşte o gün, gözlerim gözlerin olacak Bir bulut yükünü taşıyamayacak Kan akacak o zaman Geçtiğim tüm yollardan geçeceksin Zihninde benden kalma menkıbeler, Gözlerinde resmedilmiş karşılıksız bir sevda... Tüm telaşlarından sıyrılıp, Bir adım daha üsküdar, bir adım daha ayrılık Artık bu ölüyü anmanın vakti gelmiştir ey sevgili!