Fadaei - Tehran Paris

Words: Fadaei Music: Mahdyar فهمیدم کافرم وقتی خواهر دوقلوم مرده بیرون اومد از شیکم مادرم خونو پاک می‌کردن از رو تن لاغرم رو مهتابی بیمارستان جون می‌داد شاپرک آسمون تاریک، پایین شهر پاریس اتاقمون کوچیک‌تر از ماتیز لالایی می‌خوند برامون آژیر اولین نقاشی‌ای که دیدم خونی بود که رو کاغذدیواریای خونه پاچید وقتی بابا مست می‌رسید از کازینو نیمه‌شب دندونای مامان فرو می‌رفت تو سیب تلخ صورت زمین ترک می‌خوره زیر برف جای غذا بوی طلاق می‌پیچید از زیر در حالمون تلخ‌تر بود از قهوه‌ی بی‌شکر بعضی وقتا کاری نمی‌شه کرد ولی می‌شه رفت آخرین تصویری که یادمه از پاریس دو تا کفش دست همو گرفتن رو سیم برق یه پامون تهران، یه پامون پاریس تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز یه گوشم اخطار، یه گوشم آژیر دلمون روشنه، چشمون تاریک بچه بودم چرخ طیاره خورد کف تهران انگار پشت سرم بسته می‌شد در زندان مادر یه شهر غرق می‌شد تو غم چشماش تو پیروزی قمه می‌خورد کف سر شیطان من و انبوهی راز و کم‌روییام و بابایی که نبود یواشکی کنم دست تو جیباش جای قاب عکسی که رفته بود از رو دیوار سراغشو می‌گرفت آینه از شمعدونیا دیر می‌رسیدیم همیشه سر کلاس درس اون موقع گوشیم نبود، همراهمون سلاح سرد شبا آفتاب می‌مرد و سیاه می‌شد لباس شهر جمع می‌شدیم دم خونه‌آجری پلاک ده مچ دستمو می‌کرد ساعت من اعدام می‌گفت الانم واسه رفتن دیر شده نمون آخرین تصویری که یادمه از تهران آزادی بود که هیچ موقع نبود یه پامون تهران، یه پامون پاریس تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز یه گوشم اخطار، یه گوشم آژیر دلمون روشنه، چشمون تاریک هنو نشده بود سن بلوغم رد سر کوچه وایمی‌ستادیم تو رو سرهنگ همیشه چَک سنگینو می‌خوری از اونایی که فرودستن منم مثل تونی مونتانا بازیو از رستوران شروع کردم جرم ما بیشتر بود از پله‌های ایفل ناپدریم حبس بود و چش ما به میله مامورا مصادره کردن کل زندگیمونو می‌کشه جهنمو اژدها به سینه واسه رویاهات از استخونات نردبون بساز ما حتی جلو خدا نشد دستمون دراز سرده روح ما مثل قلب کوسه‌ها می‌کُشیمت حتی باشه حقمون قصاص زخمای رو تنم آخر داستانمون نی تازه داره پخش می‌شه کارتای رو میز اولین تصویری که یادمه از مهدیار یه کیبورد مشکی بود و باندای خونی یه پامون تهران، یه پامون پاریس تو فصلای کتاب من تکراریه پاییز یه گوشم مهدیار، یه گوشم آژیر دلمون روشنه، چشمون تاریک