Fakir Kene- Birhan Keskin

O gece herkes çocukluk anılarını anlatıp insanları güldürürken, ben sessizce gülümseyip, içimden defalarca babama kızıyordum Ne zaman ölünüyor acaba? Ne oluyor da en sonunda ölünüyor? Ok yaydan nasıl çıkıyor? Can tene nasıl veda ediyor? Oysa hayattı bu, buradaydı. Ben buradaydım. Akan sokaklarda yan yatmış otlara benziyordum. Rüzgarla yan yana savrulan dallara. Basitti yaşamak. Yaşarsın, Ve kemiklerini bırakırsın geri. Çok bekledim. Böylece katıladım kendimi, durdum, taş oldum. Ayaklarıma yeşil otlar değmişti, üstümden beyaz bulutlu gökyüzü yürümüştü. Yalnız değilim, biliyorum Binlercesi var, on binlercesi vardı. Kara bir ömürle, buradan geçen Ey duymayan insanı! Ey hayat dedikleri büyük kusur! Ey kimselere değişmediğim! Ayrılığın neden bunca ağır? Ben, bana düşen acıyı da, Neşeyi de yaşamıştım, diye düşünmüştüm İçimdeki zayıf hayvan çok olmuştu öleli Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata İnsan olmuştum ilk o zaman Ben yanlış bir yerden edilmiş bir büyük yemin gibiydim Neşeyle yaptıklarımdan geçtim Kederle durulan yere geldim İnce, uzun bir öfkenin sessiz ipiyle, Günün saf ışığının altına çömeldim Küle ne öğretebilirse hayat, Onu öğretti bana da Bize bunları söyleten neydİ? Gülerken ağız kapatmayı, Ağlarken saklanmayı, Her lafa karışmamayı, Yazmamayı? Giydiğimiz etek boyuna, Doğuracağımız çocuğa karar verenler kim? İçimin de, Dışımın da olmadığı, Ya da içimi de, Dışımı da bilmediğim bir dünya zamanıydı Acıyı, kederi, neşeyi henüz ayrıştırmamıştım Hayattı; Yekpâreydi. Her şey, Bir şeydi. Gördüğüm her "cümle" bana bir bıçak gibi battı Her gün, bir taş parçası söktüm içimden Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım Bilirdim, biliyordum, biliyorum Bittiğinde, Geçtiğinde, Azaldığında sızı, İyileştiğimde, O saman tadıyla karıştığında, Her şey daha acı olacak Söylemeye gerek var mı şimdi? Yetiştirdiğim en iyi nişancı vurdu beni Halimi anlatacak sözler yazamam artık bu kavruk mektuba Gerisini sen anla