فردای قیام

مأموریت در فردای رستاخیز... پایان تماشا، آغاز مأموریت.رستاخیز عیسی مسیح فقط یک جشن نیست؛ نقطه‌ای است که زندگی از تماشاچی بودن، به مأمور بودن تغییر می‌کند...ایمان، صندلی برای نشستن نیست؛ مسیری برای حرکت کردن است.«مسیحِ قیام‌کرده، کلیسایِ نشسته نمی‌خواهد... او شاگردانِ رونده می‌خواهد.»ایمان واقعی، در حرکت دیده می‌شود... نه در سکون.شک، اولین مانع است... نه کمبود امکانات، نه مخالفت دیگران.شک مثل پیله است؛ اگر پاره نشود، پروازی اتفاق نمی‌افتد...ایمان یعنی حرکت، حتی وقتی همه‌چیز واضح نیست.شک‌هایت را رها کن... و با اطمینانِ قیام قدم بردار.«به سرتاسر جهان بروید...»این جهان، فقط دوردست‌ها نیست... همین اطراف توست؛ خانواده، دوستان، همکاران، دل‌های ناامید.مأموریت یعنی خروج از راحتی... رساندن نور به تاریکی.اگر در دایره امن بمانی... مأموریت را از دست می‌دهی.تو تنها نیستی...با قدرت خودت عمل نمی‌کنی؛ با اقتدار نام عیسی مسیح قدم برمی‌داری.اقتداری بالاتر از ترس، اسارت و بیماری...تو حامل نام او هستی... پس با اقتدار حرکت کن.هدف فقط دعوت به کلیسا نیست...هدف، شاگردسازی است.انتقال زندگی مسیح... تکثیر ایمان.ایمان واقعی متوقف نمی‌شود... گسترش پیدا می‌کند.از خودت بپرس: امروز چه کسی، به واسطه من، یک قدم به مسیح نزدیک‌تر شد؟رستاخیز، پایان نیست... یک شروع است.شک را کنار بگذار...از دایره امن بیرون بیا...با اقتدار حرکت کن...و دیگران را شاگرد بساز...دیگر تماشاچی نیستی...تو در مأموریت هستی.