Füruğ Ferruhzad’dan Babasına Mektup (Mezarında Yatan Biri Gibi Yalnızım)

''...Söyleyeceklerimin hepsini söyleyecek olsam, bir kitap yazmam gerekir. Ve sözlerimin seni üzeceğinden korkuyorum. Sana hoş gelmemesinden. Ancak, bu sözler içimde durduğu sürece ben de memnun ve rahat olmayacağım. Ve seni gördüğümde kendim olmak istiyorum. Gülmeyen, konuşmayan, bir köşeye sinip çöken biri değil... Benim büyük derdim senin beni tanımamış olmandır. Hiçbir zaman da tanımak istemedin. Ve belki de hâlâ sen benim hakkımda düşündüğünde, beni uçarı, ve aşk romanları yazan bir kadın olarak biliyorsun. Keşke öyle olsaydım...Ve mutlu olabilseydim. İşte o zaman dünya küçücük bir odacık olurdu. Ve ben, dans meclislerine gitmekle, güzel ve şık elbiseler giymekle, komşu kadınlarla çene çalmakla, kaynana ile dalaşmakla, kısacası pis ve anlamsız binlerce işle yetinirdim. Ve daha büyük ve daha güzel bir dünyayı tanımazdım. Bir ipekböceği gibi kendi kozamın sınırlı ve karanlık dünyasında kıvranır büyürdüm. Ve hayatım sona ererdi. Fakat ben böyle yaşayamazdım. Kendimi bildiğim andan beri, benim başkaldırım ve isyanım bu aptalca görünüş yüzünden başlamıştır. Ben büyük olmak istiyordum ve istiyorum. Ben, bir gün doğup, bir gün de bu dünyadan çekip giden ve artlarında herhangi bir iz bırakmayan yüzbinlerce insan gibi yaşayamam. Bende bu duygu var. Fakat şimdiye kadar yaptıklarımın tümü doğrudur ve kimse buna itiraz edemez demiyorum. Hayır, yaşamım boyunca birçok hatalar yaptığımı kendim de biliyorum. Ama kim tüm yaşamı boyunca yaptıklarının, düşündüklerinin ve davrandıklarının doğru olduğunu söyleyebilir? Şairin dediği gibi: ''Bu dünyada yaşam iki olmalı / biri deneyim kazanmak / diğeri deneyimleri kullanmak için.''