Gazel I- Fuzili/ Çoban Kızı- Cemal Safi/ Baba Tahir Üryan Rubaileri- Baba Tâhir Uryân-ı Hemedânî/ Gül Aşkın Mihrabıdır

Ruhumda gizli bir emel mi arar gözlerime bakıp dalan gözlerin? Aklıma gelmedik bilmece sorar Ey perî peyker! Huzurunda bâzen benliğim erir, Bazen de ne olmaz ümitler verir Sihirdir şüphesiz bütün bu şeyler; Bakışın zihnimi perişan eyler. Bana aşk elinden efsane söyler, Öyle sermestim ki, idrak edemem dünya nedir; Ben kimim, sâki olan kim, bu şarap acaba nedir? Gerçi, çılgına dönen kalbim için sevgiliden bir lütuf istiyorum; Ama sevgili çılgın gönlümün arzusunu sorsa, onu da bilmiyorum Madem aşığı vuslata doyuran kavuşmaktan ibarettir O halde sevenin sevilenden uzak kalmada bulduğu bu acı lezzet nedir? Dünya ve içindekilerin hikmetini bilen değildir bilge Bilge o kişidir ki, dünyayı da, içindekileri de bilmeye Beni candan usandırdı, cefâdan yâr usanmaz mı? Felekler yandı âhımdan, murâdım şem'i yanmaz mı? (Sevgili, cefası ile beni candan usandırdı, cefa etmekten kendisi usanmaz mı? Ahımın ateşinden gökler yandı, muradımın mumu hâlâ yanmaz mı?) Deva-yı derd eder ihsan Niçin kılmaz bana derman? (Sevgili bütün aşk hastalarının derdine deva ihsan eder Bana niçin çare bulmuyor, yoksa beni hasta sanmaz mı?) Şeb-i hicran yanar, cânım döker kan Uyarır halkı efgânım, Kara bahtım uyanmaz mı? (Ayrılık gecesinde canım yanar, ağlayan gözüm kanlı yaş döker. İniltilerim halkı uyandırır, kara talihim uyanmaz mı?) Gûl-i ruhsârına karşı gözümden akar su... Bu akar sular bulanmaz mı? (Gül yanağına karşı, gözümden kanlı gözyaşı akar. Sevgilim! Bu gül mevsimidir, akan sular bulanmaz mı?) Desem, ol bî-vefâ, bilmem, inanır mı, inanmaz mı? (Sıkıntımı gizli tutardım ben Bilmiyorum, söylesem, o vefasız inanır mı inanmaz mı?) Değildim ben sana mâil, sen ettin aklımı Beni tan eyleyen gafîl, seni görgeç utanmaz mı? (Ben sana gönül vermemiştim, aklımı sen çeldin. Beni ayıplayan şaşkın, seni görünce utanmaz mı?) Sorun kim? Bu ne sevdâdır? Bu sevdâdan usanmaz mı? ( Çılgın bir aşıktır, halka daima rezil olmuştur. Ona bu nasıl bir sevdadır, bu sevdadan utanmaz mı diye sorun...) Tayfuna tutuldum aşk deryasında Yönümü yitirdim, yüzer dururum Sahilde vurduğum dert adasında, Dolmayan çilemi yazar dururum İltifat eylesem, sus der, istemez Şiirler söylesem, kes der, istemez İsyankar olurum ister istemez Canımdan usanır, bezer dururum Aklında iki gün birini tutmaz Deli etmek için beni, unutmaz Bugünkü adresi yarını tutmaz Mahalle mahalle gezer dururum Neyler gibi inler yüreğim, yas doludur; Sensiz kalıverdim: Bu, cehennem yoludur. Mahşer günü? Bir Tanrı bilir. Yazgın çiledir, gönül: Dövün, kıvran, dur. Bak, geldi bahar: süsledi hasbahçeyi gül Dallarda sevinç türküsü söyler bülbül Gel gör ki, çimenlerde gezip hiç bulamam Kalbim gibi ölgün, kanayan başka gönül. Göklerdeki yıldızları saydım bir bir; Gel, sevgili, gel: sabahladım: belki gelir. Gelmezse, görünmezse içim parçalanır, Ağlar yüreğim, suskunum: elden ne gelir? Her gece teklifsiz rüyama girer Uykumu bölmenin zevkine erer Önüme bir yığın bilmece serer Ağlaya ağlaya çözer dururum Dertlilerden iyiliğini, lütfunu eksik etme Yani, beni çok belalara bağımlı kıl. Onun ayrılığından beni o kadar zayıflat ki, Sabah rüzgârı beni ona kavuşturabilsin. O gül, aşkın mihrâbıdır, Tende cânım “Gül” diyor. Mihrâbıdır gül insanın, âh eder, bülbül diyor, Tende cânım âh eder, DiL, beste gönül diyor, Gül” diyor, bülbül diyor, gönül diyor