Gece Sen Misin?- Rainer Maria Rilke

Sen kollarıma asla gelmemiş, Sen yitirilmiş olan daha başından, Senin hangi şarkılar gider hoşuna hiç öğrenemedim. Vazgeçtim ben-seni gelecek anın kabaran dalgaları içinde tanımaya çabalamaktan. İçimdeki tüm uçsuz bucaksız imgeler, Çok uzaktaki derinliğine hissedilen peyzaj, Şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin edemedik dönemeçleri Ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan kudretli topraklar Tümü, beni her zaman atlatan seni, anlamlandırmak için içimden yükselirler. Sen, sevgili, Daima hasretle seyrettiğim bahçelersin sen. Bir kır evinde açık bir pencere, Ve sen daha yeni atmışsın adımını dışarı, Dalgın, Düşünceli karşılamak için beni. Rastgele geçtiğim sokaklar, sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun. Ve bazen, bir dükkanda, Aynalar hala sersemlemiş olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, Kim bilir? belki de aynı kuş yankılanıyordu içimizden İkimizin de ayrı ayrı, dün akşam. Beyaz ipekler giyinen biri, Uyanamadığının farkına varıyor; Uyanmış gerçeklikten ve kafası karışmış çünkü. Ürkmüş kaçıyor bu yüzden düşlere ve duruyor bahçelerde, Bir başına kara bahçelerde. Şenlik uzakta. Işık belli belirsiz. Gece soğuk ve sokuluyor çepeçevre yanına. Ve soruyor kendisine doğru yönelen bir kadına. ‘’Sen gece misin? ’’ Gülüyor o. Ve adam utanıyor beyaz elbiselerinden o an. Ve uzaklarda yapayalnız kollarında olmak istiyor onun. Eksiksiz kollarında.