Gece Türküsü- Friedrich Nietzsche/ Ben Artık Küsüm- Atilla İlhan/ Büyülenme- Hermann Broch

Gecedir Şu an bütün fıskiyeler daha gür sesle konuşur. Benim ruhum da bir fıskiyedir. Gecedir...Ancak şimdi sevenlerin bütün türküleri coşar. Benim ruhum da, bir sevenin türküsüdür. İçimde dindirilmemiş, dindirilemez bir şey var. Sesini yükseltmek istiyor. İçimde bir sevme isteği var ki, evrenin dilini konuşuyor. Ben ışığım. Keşke gece olsaydım! Ama ışıkla çevrili olmak, benim yalnızlığımdır. Gece ve karanlık olsam! Parlak yıldızlar, ateşböcekleri....Sizi de kutsamak, ve ışık armağanınızdan bir yudum alıp mutlu olmak isterdim. Fakat ben, kendi ışığımın içinde yaşarım. Ve kendimden çıkan alevleri içerim. Ben, almaktaki mutluluğu bilmem. Nasıl yorumlamalı bunu, bilmiyorum Beni de kırdılar içimde Bir kelebeğin canını yaktığında, ertesi gün özür dileyemezsin Kırdılar Karanlık camlardan sular akıyordu Şimşekli bir boşlukta saat vurdu Beni de kırdılar...Belki yalnızdılar Belki onların da çocukluğu yoktu.... Bütün şarkılara kapalıydılar Bir genç kız değmemişti saçlarına Beni de kırdılar... Yağmurları yağmıyor artık ağaçlarıma Sularından içmiyorum, susadım ama Beni de kırdılar... Soğuk bir ölüm, Çevik bir bıçak gibi çakıldı aklıma Oysa bir şarkıyım yeniden doğan.... Onlar bütün şarkılara kapalıydılar Savaşarak neyi ortadan kaldırmak istemişsem, savaştan sonra gelmişlerdi hep Tuhaf bir kader. Gözlerimin içinden kendime baktım Muhtemelen yanlış anlaşılmış bir bakıştı. Alacakaranlığın yorgunluğu çöktü ruhuma Rahatlatıcı bir kaç söze ihtiyacım var... Korkuyorum ama yine de gülümsemeye çalışıyorum Tüm günahlarımdan dolayı pişmanlık duyuyorum Bir daha o eski halime dönecek miyim? Ne yazık ki ben ışık olmaya, gecelerin susuzluğunu çekmeye ve yalnız olmaya mecburum. Arzum bir pınar gibi içimde kaynıyor, konuşmak istiyorum. Şimdi bütün fıskiyeler daha gür konuşur. Benim ruhum da bir fıskiyedir. Ancak şimdi bütün sevenlerin şarkıları uyanır. Benim ruhum da, bir sevenin şarkısıdır.