Gece Yarısı Notları- Melisa Gürpınar

Ben on dört yaşımdaydım ilk şiirlerimi yazdığımda Ve ilk aşık olduğumda bisiklete binen bir oğlana Ama on dört yaşında hiç aşk şiiri yazmamış olmamı, Aşkı anlamadan hiç konuşmayan bir sağduyuya mı bağlamalı? Sonra okulda bir ablaya aşık olacaktım Sonra saçları oluklu mukavva gibi dalgalı yaşlı bir memura Sonra -inanmayacaksın belki- sinemada yer gösteren bir adama Sonra bir kaleciye Hey tanrım, sonra bir deniz subayının ellerine Bir lise öğrencisinin uzun kirpikleri gözlerine Ve gözlüklü bir keman öğretmenine Artık aşkı bir mirasyedi gibi harcayacaktım Hiç inanmadan duygu kaynağının bir gün kuruyacağına Ve kim bilir kaç yaşımda olacaktım... Aşkın ancak bedensel bir bütünleşme söz konusu olduğunda Onu güzelleştiren bir çaba olduğunu şöyle bir düşünmeğe başladığımda Girişilmesi güç ve zorlu bir çaba olduğunu onun da Sen bir ozan kızısın, Çok büyük tarihi aşklardan, Ve sabun köpüğü gibi çocukluk günlerinden yaratılmadın Dünyanın bütün acılarını kollarında uyutan bir kadınsa, Senin annen Artık kimselere aşık olamaz Olsa da can eriği yemiş gibi olur ancak.... Ben on sekiz yaşında da hiç olmadım Kayak yaptığımı anımsamıyorum Yüzme havuzuna girdiğimi ve berbere gittiğimi de Dünyanın doğusuna doğru ilerledikçe, çoğalır hiçbir yaşa gelmeden ölenler Ve neden öldüğünü bilmeden ölenler Altmış yaşında da olamaz kimse Kırk beş yaşında da tam tamına Ben artık neyi yazıyorsam, onu yazdığım yaşta duracağım Karar verdim yalnız oralarda yaşayacağım Sen bir ozan kızısın, Çok güler yüzlü bir bayan banka şefi de değil senin annen Hiçbir okulu bitirmedim, Hiçbir dili sevmedim ana dilimden başka, Kendi esintilerimle baş başa kalınca bazen tanımıyorum hiç kimseleri Bilirim üzümü, şarabı ve sirkeyi -Birbirinden elde edilen acı ve tatlı herşeyi- Dedemin biri beş yüz yıldan beri İstanbul'da yaşarmış Söylentilere bakılırsa, ben gidip onu da görmedim Tanımak da istemiyorum aslında 'sülalemi' Hiç kitap da okumadım -var mı ötesi-...