Gecede Kanat Sesleri- Hüseyin Yurttaş

Bir kanat sesidir, Ay düşmüş ormanlarda, Yankısı yıldızları çağırır Yalayıp geçer dorukları Islık gibi duyulur ufkun ardından Bir kanat sesidir Taşır kuzey ovalarının serinliğini, Yağmurlarını Karadeniz'in, Safran buğdaylarını İç Anadolu'nun, Bakar maviye çalan gözleriyle Ege'nin Gülümser yüklü beyazlığıyla Akdeniz'in Gecede kanat sesleri var, Akan kuşların çığlıklarıdır, Kar ıssızlığında kışlar bırakarak, Düzler yokuşlar bırakarak, Gecede kanat sesleri var Geçiyorlar terkedilmiş köyleri Yıkılmış kentleri, yok olmuş uygarlıkları Dualar gibi gizem dolu, karışıyor bulutlara Nasılsa birden katılıyorum onlara Yükseliyorum bir damla su gibi Toprağımın kokusunu taşıyarak Irmaklarımın coşkusunu taşıyarak Elsiz, ayaksız Kolsuz, kanatsız uçmaya çalışarak denizler koynunda derin, soluksuz bir uykuda dönüp duruyorum işte kanat sesleri arasında Buradan ötesi gidilmez bir yolun, Varılmaz bir durağıdır ki Aktığım mı, yürüdüğüm mü, uçtuğum mu? Buradan ötesi gidilmez bir yolun varılmaz durağı da olsa, Yamaçlara bir selâm gibi varmak Bir Akdeniz rüzgârı gibi onları okşamak Şu uygarlık bağından göçüp giden bir yavru kuş olayım ben... Ki buradan ötesi Uçulmaz uçurumlar da olsa, Verip kendimi boşluklara, Sıradan bir ölümün çok ötelerinde, Ağmak sonsuza doğru Gecede kanat sesleri var Ben ordayım Ne bitkinim, ne yorgun Esrimiş esiyorum yıldızlar bahçesinde...