Geceleyin Nasıl Tanırız Bir Akarsuyu? (Kolektif 2002 Şiir Yıllığı)

Geceleyin nasıl tanırız bir akarsuyu Ay yoksa, Atlılar çoktan gitmişse, Bir boşluk bırakmışsa bakışların yönü, Kalma düşüncesi yer değiştirmişse olanla, Karanlığın hırpaladığı eğiminde batının toprak yeni bir ölüme hazırlanmışsa? Elbette çok söz söylenebilir Nesneler, su birikintileri ve beklentiler üstüne Tek tek sayılmış hayvanları üstüne gecenin Kaç kez gidildiği halde, nasılsa unutulmuş adı üstüne bir sokağın Bir manavın meyveleri düzenlerkenki dikkati üstüne Haksızlığı bölgesinde kurulmuş mutluluk üstüne. Boşuna bekleriz şafağın çözülmüş kırağısını, Başından belli bir yenilgiyi sürdüren saydamlığı, Yazla tartışan ipekböceğini, yaprağın direnişini, Kelebeğin “burdayım, hayır ordayım” diyen uçuşunu, Kararsızlığını bir kıyının, Kayaların aşağısındaki, evlerimizin üstündeki göğün, çekip giden soluğunu Çocukları, bizi geleceğe taşıyan alevleri Günbatımlarında çitler boyunca yürüyen tanrıyı. Çünkü ardımızda yanıtlanmamış bir soru kalmıştır: Geceleyin nasıl tanırız bir akarsuyu?