Geçmişe Duyulan Özlem: Anemoia ve Retrotopya

Bugün çoğumuz; 70’lerin o sıcak analog dokusuna, 80’lerin neon ışıklı gecelerine veya 90’ların çocuksu neşesine karşı tuhaf bir sızı hissediyoruz. Üstelik birçoğumuz o yılları hiç görmedik bile. Peki, neden 'şimdi' ve 'burada' olmak bu kadar ağır geliyor da zihnimiz bizi sürekli kurgulanmış bir geçmişin güvenli kollarına bırakıyor?Bu bölümde, modern insanın en garip paradokslarından ikisini masaya yatırıyoruz. Hiç tanımadığımız bir zamanın hayali hatıralarına duyduğumuz o derin ve imkansız özlemi, yani Anemoia kavramını incelerken; bir yandan da geleceğe dair umudunu yitiren yorgun insanlığın, geçmişi bir ütopya olarak yeniden inşa etme çabası olan Retrotopya’yı konuşuyoruz. Gelecek artık heyecan verici bir vaat değil de korkutucu bir belirsizlik haline geldiğinde, insanlık neden rotayı geriye kırar? Kültürümüz neden sürekli eskiyi 'yeniden paketleyip' bize satıyor? Ve en önemlisi; geçmiş çok güzel bir kütüphane olsa da o kütüphanede uyuyakalmanın bedeli nedir?Gelin, kendi anılarımız olmayan o sokaklarda birlikte yürüyelim ve bu kolektif melankolinin ardındaki gerçeği keşfedelim.