Geen man op de maan

Een druilerige woensdag in december 2019 zal de geschiedenis ingaan. Commissievoorzitter von der Leyen noemde het Groene Akkoord megalomaan ons Europese man-op-de maan moment. Het is de routekaart die de EU naar 'klimaatneutraliteit' in 2050 moet leiden. Ik citeer: "De Green Deal wordt onze groeistrategie. Een strategie die niet alleen verbruikt, maar juist meer teruggeeft. Een strategie die zorg draagt voor alles en iedereen. Ik kan me niet voorstellen dat over vijftig jaar deze woorden herhaald zullen worden als keerpunt in de geschiedenis van de mensheid in Europa. Ook karakteristiek: kniesoren begonnen te zeuren. Over de kosten. 260 miljard voor de komende jaren, wellicht meer. Terwijl overheden tegen een negatieve rente kunnen lenen, dus wat is het probleem? Weet je trouwens wat overstromingen ons jaarlijks kosten? Vijf miljard euro per jaar. Droogtes? Tien miljard euro per jaar. Waar hebben we het over? Over het classificatiestelsel dat bepaalt wat groene beleggingen zijn, werd ook gezeurd. Zo klagen volgens het FD verschillende Europese landen dat kolenprojecten geen eco-vriendelijk label krijgen. Bovendien lijkt ook kernenergie te worden uitgesloten van het classificatiestelsel, wat bijvoorbeeld met name Frankrijk niet prettig vindt. Lees ook | Von der Leyen: Green Deal is Europese 'man op de maan'-moment Ik geloof niet in het Europese man-op-de maan doel. Ik luisterde afgelopen zomer de prachtige podcastserie 13 minutes to the moon over het Apollo Project. 400 duizend mensen waren jaren bezig met drie man naar de maan te brengen. Allemaal voelden ze een diep verlangen om de missie te laten slagen. Allemaal hadden ze dezelfde belangen. Na afloop hadden ze allemaal het idee zelf op de maan te hebben gestaan. De woorden tough en competent stonden centraal. Vervolgens denk je aan onze leiders in Brussel... Dan leef ik op mijn 82ste in een klimaatneutraal land, dan heb ik daar mijn steentje aan bijgedragen. Het vervult nu echter geen enkel gemeenschappelijk diep verlangen. Het Groene Akkoord is meer een noodzakelijke aanpassing van onze destructieve levenswijze. Geen aansprekende droom, dat ieder hoofd op hol brengt. En dat zou het wel moeten doen.