Genişleyen Halkalar İçinde Ben/Yalnızlık/Bir Dilek Şiiri- Rainer Maria Rilke

Hayatımı, genişleyen halkalar içinde yaşarım ben, Nesneler üzere açılan birim birim. Sonuncuyu, belki başarmak gelmez elimden; fakat denemek isterim. Dönerim çevresinde gece gündüz Dönerim binlerce senedir; Doğan mıyım ben, fırtına mı? Bilmem henüz, Yoksa bir büyük şarkı mıyım nedir... Akşam kitabımdır benim. Şam ipeği kaplamasıyla etrafa ışıltılar saçar, Mor kırmızı kapağı; Sakin ellerim, altın tokasını telaşsız açar. İlk sayfasını okur, samimi havasında olurum keyifli, memnun, sesim biraz kısılır ikinci sayfasında, çoktan düşteyimdir üçüncü sayfasında onun. İşte pencerem.... Az önce ne kadar da hafif uyandım Yüzdüğümü sandım Nerede başlıyor gece, Nerede son buluyor yaşantım? Yalnızlık benzer bir yağmura. Yükselir denizden akşamlara; Çıkar göklere, o ırak ve ücra ovalardan her zaman ki yerine. Ve dökülür gökten şehrin üzerine. Tüm sokakların yüzü sabaha çevrilirken, bir şey bulamamış bedenler birbirilerinden hüsranla ve mutsuz ayrılırken; Biri, diğerinden nefret edenler, bir yatakta beraber uyumaya mecbur kalırken aradaki o saatlere yağar: Yalnızlık, sonra ırmaklarla akar. Yalnızlık bir yağmura benzer, Yükselir akşamlara denizlerden Uzak, ıssız ovalardan eser, Ağar gider göklere, her zaman göklerdedir Ve kentin üstüne göklerden düşer. Yüzlerini sabaha döndürünce, sokaklar, Umduğunu bulamamış, üzgün yaslı Ayrılınca, birbirinden gövdeler; Ve insanlar karşılıklı nefretler içinde Yatarken aynı yatakta yan yana: Akar, yalnızlık ırmaklarca. İçime sığdırabilirim yıldızları bile; kalbim büyük görünüyor o kadar; öylesi bir keyifle, benden izin istiyor tekrar Uzanan ben miyim bu sonsuzluğun altında? Ben bir baharda ölmek isterim, Yeni yaşam halkası döndüğü zaman. Yaprakların sarardığı bir zamanda değil, Değil, toprağın yorgun olduğu bir anda. Değil, bir işte başarıya ulaşıldığı zaman, Parıldayan gözler kapandığında.