Gęstość niedzieli. Notatki spod ortezy. #335

„Dalibóg – co za słowo z innej epoki – a w byciu nieświadomą tego, jaki dziś mamy dzień i czy należy go święcić, jest coś pięknego. Coś właśnie retro.”Nagle, w jeden dzień, grafik wyczyścił się do zera. Została tylko unieruchomiona ręka i czas, który stracił krawędzie. Poniedziałki skleiły się z czwartkami w jedno, gęste „teraz”, powtarzane jak mantra.To nie jest łagodna niedziela z pocztówki. To stan, w którym każda czynność waży więcej, a ciało pamięta każdy nieuważny ruch. To czas, w którym zamiast zadań i terminów mam mikroskopijne wydarzenia: kubek utrzymany w zdrowej ręce, koszulę, którą zapiąć może tylko ktoś inny.Zapraszam do wysłuchania osobistego monologu o tym, co widać, gdy świat zwalnia do tempa gojenia się kości. O luksusie zwyczajności i o tym, że raj to po prostu wtorek, który przeminął niezauważony.W odcinku sięgam po myśli Emila Ciorana, Milana Kundery i Waltera Benjamina, szukając w nich klucza do zrozumienia tej osobliwej, wymuszonej powolności.****Materiał przygotowany w ramach autoterapii i procesów twórczych wspierających powrót do sprawności. Dziękuję wszystkim 'dodatkowym rękom' za pomoc techniczną w publikacji tego monologu****#MiłkaMalzahn #NotatkiSpodOrtezy #GęstośćCzasu #FilozofiaCodzienności #Powolność #SztukaSłowa #EsejAudio #Cioran #[email protected]