Gezginin Üç Tılsımı- Kaan İnce

Son hecesi kırılır gecenin, ürperti veren yalnızlığın tüm renkleriyle; şaşkın bir sen, Sessizlik kadar ince; gözlerde boğulan hıçkırık. karanlık yürür ağır ağır, uçuşur kalbimde Sevgiden yana ne varsa, Kanayan dudaklarını çığlığın, şarapla yıkardım; deniz kalırdı geriye, çığ düşerdim tersime. Kutsanırdı sönmüş acılar, Ölüm doğrulanırdı, kayardı direnç noktası ömrün; kendi ekseninde dönüp duran insanlar kadar. İçini vakitsiz açan mavilikti yüzüm. iz, giz, tuz. Sert sularda attım bedenimi Silahım olsaydın, gece olsaydım ben de. Şimdi vuruluyorum. göğe taş kesiyorum. son hecesi gibi kırılıyorum gecenin. zaman oluğu kaldırımlarda geziyorum. Gerdik ya ölü yüzlerimizi rüzgârın sesine, sevdamıza savrulan küller kadar ıslak gözlerimizi kurutmak için, dökük tekneler gibi yalnız kaldık çiçek kokularına sinmiş sularda. Ve saçaklarında güz tuttuğumuz göğün, göçebe ömrüne, yıllardan ekleyip çıkardık acıyı. yine de parlayacak yer bulamaz, suya biriken yıldızlar..Sen kendine akıt ışığını; kaybolan ellerinde kan, tanrısız kurban edilen iblisler. Gül ötesi kaç ışık geçti gözlerimizden? Çocuk şarkılarında eridi yedi rengimiz, umut ve ses olup; şiirimizin kırık penceresinde. An an yaşamaktayız anıları Bir bir geziyorum ölümleri, gecenin bakışları arasında. Sabah göğe yelken açıyorum, gündüzler tanımıyor beni nasılsa. Aynalarda yürüyorum bazen, martılarla düşüyorum denize; Soluk alışımı duyamıyorum. Sokak lambaları gibi, geç yanıyorum. Gölgeler yürümüyor artık kıvrılan yollarda Şarap lekeleri, sabahın ilk izi Kaç kuytuda paslanıyor yalnızlık? üşüyorum. Gideceğim. Ve ben güzün ağlayacağım Sulara çekileceğim dönerken balıkçılar Yakamoz göreceğim dümensiz, simsiyah gözleri Öleceğim Ve ben!