گاه نوروزی - نگاهی به پیشینه نوروز و جشن سوری

#پادکست چاپار - بخش ۷، فرگرد هشتم۲۵ اسفند ۲۵۸۴ شاهنشاهیامروز، در گاه‌شمار کهن، نخستین روزِ پنجهٔ دزدیده است؛ اَهونَوَیتی.پنج روزی که نیاکان ما به پایان سال می‌افزودند تا گردش سال با خورشید هماهنگ بماند، و آن را با گاهانِ زرتشت پیوند می‌دادند.این پنج روز، تنها افزوده‌ای در گاه‌شماری نیست؛یادآورِ بن‌مایه‌های بنیادین اندیشهٔ ایرانی‌ست:نظمِ جهان، شادیِ راستی، نیروی سازندهٔ زندگی، شهریاریِ نیک، و رسیدن به برترین آرمان.در فرهنگ ایران، جشن تنها بزم و شادی نیست؛«جشن» خود به چم نیایش و پاسداشتِ هستی است.و «سوری»، با سرخیِ آتش، نمادِ پاکی، روشنایی و نیروی زندگی.از سیاوش که از آتش گذشت تا آیین‌های امروز،آتش همواره داورِ پاکی و نشانهٔ گذار از تیرگی به روشنایی بوده است.و این‌گونه، پایان سال با آتش و اندیشه، به نوروز می‌رسد—به نوزاییِ جهان و چیرگیِ روشنایی بر تاریکی.گوینده: میترا جشنی