Giden Maviye- Bahtiyar Kaymak

Bir nehrin peşinden nereye... Tuza ve maviye Balık olmaya O, vardı Biliyorum; dizlerimde çimenlerin serinliği Ya da ağlamak üzerenin kokusuydu Eski kasabalarda pazar yerleri Tanış kalabalıklar topluluğu Ayrılamadığım; plastik pabuçların hatırasıydı Her çocuk gibi kendi merakımın elinden tutuyordum Tanrım! Ayrıntının şaşkınlığında ne çok yol var ki, Unutuyordum Çünkü ölüm düşüncesi oradaydı ve hırpalıyordu kesinliği Toprak çekiciydi Böcekler, karıncalar, ışığı ve zerreyi emen ince kırıklar... Hayatın zenginliği renkli su damlalarıydı; dokunduğum Sonu gelmez bilme arzusu daha güçlüydü ölümden Ne güzel gülüyorduk Yengecin çabasına... Çocukluk işte... O, vardı biliyorum; Sürüyle çocuklarımız oluyordu, uyuyan Küçük ağaçların altında... Yemyeşil bir oda, serin, loş ve çıtırtılı; Etimizde yüzlerce yaprağın parmakları Yüzlerce toprağın parmakları Soyunuyorduk; aşkın taklidini yaparken Hayalin tetiği yoktu -Lakin... öyleydik işte Şefkatin çözdüğü o mahmur hayatı ışıklandıran çocuk İyilikle,kötülükle sınanmış o yalın zahmet O, vardı biliyorsunuz; arkadaşıydı çocuğunuzun İçinizdeki biriktirme alışkanlığıydı Yalnızlık ve kum