Γιούλη Ψαρράκη: "Το αλκοόλ γίνεται ο ναρκισσιστικός σου σύντροφος"

Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» φιλοξενούμε τη Γιούλη Ψαρράκη, συγγραφέα του «Άνευ» και Gray Area Drinking Coach, σε μια συζήτηση που ξεκινά από βιώματα, εσωτερικές συγκρούσεις και ερωτήματα που συνοδεύουν τη σχέση όλων μας με το αλκοόλ. Πότε κάποιος συνειδητοποιεί ότι υπάρχει "πρόβλημα" με το αλκοόλ;Με ειλικρίνεια και καθαρότητα, μιλάμε για το ποτό που δεν είναι «πρόβλημα» με την κλασική έννοια, αλλά μια γκρίζα ζώνη, αυτό που σήμερα ονομάζεται gray area drinking. Μια συνθήκη όπου όλα μοιάζουν λειτουργικά, κοινωνικά αποδεκτά, σχεδόν κανονικά, και όμως κάτι μέσα σου σε τραβά προς τα κάτω. Όχι αρκετά για να ζητήσεις βοήθεια, αλλά αρκετά για να ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά.Μιλάμε για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έλεγχο και την απώλειά του, για τη συνήθεια που γίνεται μηχανισμός αποφόρτισης, για τη δυσκολία να παραδεχτείς ότι δεν χρειάζεται να «πιάσεις πάτο» για να αλλάξεις.Μέσα από αυτή τη διαδρομή, έρχεται η απόφαση. Όχι ως αποτέλεσμα μιας κατάρρευσης, αλλά ως πράξη συνειδητότητας. Η αποχή από το αλκοόλ δεν παρουσιάζεται ως στέρηση, αλλά ως επιστροφή. Στο σώμα, στη διαύγεια, στην παρουσία. Και κάπου εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα ταυτότητα, όχι μόνο προσωπική, αλλά και επαγγελματική.Ως Gray Area Drinking Coach, η Γιούλη Ψαρράκη δουλεύει σήμερα με ανθρώπους που βρίσκονται ακριβώς σε αυτό το «ενδιάμεσο». Σε εκείνο το σημείο που δεν υπάρχουν ταμπέλες, αλλά υπάρχουν ερωτήματα. Που δεν υπάρχει διάγνωση, αλλά υπάρχει αμφιβολία. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο απ’ όλα."Το αλκοόλ γίνεται ο ναρκισσιστικός σύντροφος. Έρχεται με love bombing, νιώθεις αποθεωμένος στην αρχή και καταλήγεις το πρωί να λες θα χωρίσω, αλλά το βράδυ το θέλω ακόμα."Το βιβλίο της «Άνευ» λειτουργεί σαν μια προέκταση αυτής της διαδρομής. Όχι μόνο ως πολύτιμος οδηγός, αλλά ως προσωπική κατάθεση. Ως ένας χώρος όπου η απουσία του αλκοόλ, αλλά και όσων αυτό κάλυπτε μετατρέπεται σε παρουσία.Σε αυτό το επεισόδιο, δεν μιλάμε απλώς για το ποτό. Μιλάμε για τις γκρίζες ζώνες της ζωής μας. Για εκείνες τις συνήθειες που δεν φαίνονται επικίνδυνες, αντίθετα παρουσιάζονται ως "σύμμαχοι" σε μια δύσκολη καθημερινότητα και μας απομακρύνουν από τον εαυτό μας. Και τελικά, για τη δύναμη που χρειάζεται για να επιλέξεις κάτι διαφορετικά, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου λένε ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα», ακόμα κι όταν όλοι γύρω σου λένε "Πιες ένα ποτηράκι να χαλαρώσεις, δεν θα γίνει τίποτα."Καμιά φορά, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, δεν κάνεις βότκα λεμόνι. Κάνεις σκέτο λεμονάδα και παραδέχεσαι ότι η γεύση που έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια, δεν σου ταιριάζει πια.