Gitmek- Ayten Mutlu/ Lale Soğanının Öyküsü- Abbas Sayar

Gün gelir, insan anlayıverir tek başına yaşlanan bir ağaç olduğunu O yüzden kederi yazmak isteyebilir rüzgârın gövdesinde açtığı yaralara Sonbaharda şaşarak öğrenirsin yaprakların rengine inanmamayı Ve zamanın o müthiş yalanını... O müthiş yalanını tutkunun, ihtirasın Anların, anıların... Çılgın bir nehir gibi, Kör koşularda yaşadıklarının ve yaşayamadıklarının Dağlarda, odalarda, avunmalarda Çoğaldın sandığın azalmalarda Kalbin ışıklarını yutan o ölü yıldızlarda, Düşen bir yaprağın, son gülüşünde açan yankısız çığlıklarda Şaşarak öğrenirsin zamanın ve hayatın büyük sırrını Gök, sadece yağmura anlatır sonsuzluğu Oysa unutur damla toprağa değer değmez-yağmurun da kederli bir ülke olduğunu Unutmaktan başka güz yokmuş gibi, Ve hayattan daha gerçek bir yalan... Toprağa ne söyler yağmurun sesi? Bir şarkı mı? bir şiir mi? bir güz hikayesi mi? Yaşlı bir ağaç olsan, Çırılçıplak bir ağaç, Ne söylerdin, kalbinde esip duran rüzgâra? Yavaş yavaş maviyi görür benim yapraklarım, Sonra bir filiz açarım orta yerimden, Güneşe yürekten bir merhaba derim Alıp giderim başımı göğe doğru Emerim göğsünü en dolu bulutların Sonra bir renk olurum Çiçeğimde üç beş yaprak, gerinirim, Ve gelecek günlerimin öyküsünü yazarım İnsandan daha önce doğduğumu söylerler Bir de meşe ağacı gölgeler yokluğumu.... Mart gelecek, nisan gelecek Yavaş yavaş köklerim, toprakta oynaşacak Sonra bedenimi iki üç yaprak, bir fide taşıyacak Yeniden çıkacağım, bakacağım gökyüzüne Aydınlığa güneşe merhaba diyeceğim Teşekkür edeceğim bütün nedenlere Sonra yeniden alev rengi açacağım Ve umutlu gözlerle bakacağım