Gittiğim Her Yerde Çiçek Açacağım⁠⁠- Ali Bayam

Bazen bir şey yaşatıyor hayat insana. O yaşadığı şeylerden sonra, tüm beklentisini kesiyor hayattan. Kaç çiçek boğulmuştur, Kaç ağaç delirmiştir, Çan seslerini de yanında götürdü diye yokluğa alıştırıyor kendini Bir bıçak mütemadiyen ve gaddarca göğsünü oyuyor Ama ben gökyüzüne bakmaya devam ediyorsun Ama hiç durmaksızın, Herkesin izlediği yolun tersine gidersen, Hayatın boyunca başa­rısızlığa uğramamayı nasıl isteyebilirsin? Eski bir şaman atasözünde dediği gibi, “Ders sen öğrenene kadar devam edecek.” Ve sen öğrendikten sonra, başka bir ders başlayacak Yaşamak, öğrenmek için var biraz da Mutlu olmak için değil Her şey bir kez ölür ama sen ölmez sanırsın Ben taşların da can verdiğini çok görmüşümdür Kaç kez, Bir düş kırıklığı için, yalnızca. Üşüyeceksin, Tir tir titreyeceksin metruk bir bankta Ateşi olan herkes senden kaçacak Yanacaksın kalabalığın ortasında Suyu olan herkes senden kaçacak Kaburgalarına saplanan sancı, seni yok edecek yavaş yavaş Kimsesizlik, Kimliği olur bazen insanın, bilirsin. Ama zamanın seninle yürüyen bir yol arkadaşı olduğunu kabullendikçe, her mevsime uyum sağlıyorsun. Yokluğunu hissettiği şeyin, ne olduğunu bilemez insan ya bazen hani. Hatırlanmayan bir rüyanın aşinalığı gibi hani. Hani..Bir şey eksik. Bir şey yok. Yok olduğuna eminsin, yoksunluk hissediyorsun ama, ne eksik bilmiyorsun. Seninki, bir uçuruma yıllarca bakmış olmanın düşmekten daha acı bir hale gelmesi. Bağımlı insan atlı karıncaya binmiş gibidir. Ne bir varış noktası, ne de bir ilerleme vardır hayatında. Herkes ilk başladığı yerde, midesi kaldırana kadar döner durur. İnsanın kendiyle mücadelesi, bağımlılıklarını yok etmesiyle başlar. Ne dersin? Ufkun gözükmediği gökyüzüne bir bak. Küçücük bir noktasın Belki de her şeyi kabullenip, hayatı akışına bırakmak lazım Zorlamak bazen çözüm değildir Ve zorla olan hiçbir şey, güzel değildir Ben baktım ki, insanlar göründüğü gibi çıkmıyor İyice tanıya kadar, iyi veya kötü dememeyi öğrendim Baktım ki fazla değer vermek işe yaramıyor, Gerektiği kadar değer vermeyi öğrendim Baktım ki acele edince kötü şeyler oluyor, Sabretmeyi öğrendim Baktım ki, nasip değilse olmuyor, Hayırlısı demeyi öğrendim Baktım ki arkamdan konuşanlar susmuyor, Allah'a havale edip, yoluma devam etmeyi öğrendim Ne kadar yakının olursa olsun, Bir başkasının içinden geçenler daima bir meçhul olarak kalacak Bir yastıkta uyuyanlar bile, birbirlerinin rüyalarını bilmez Herkes kendi korkulu rüyalarına uyur Yine herkes, kendi kabusuna uyanır Bunu hatırla Her şeyi sev Ama hiçbir şeye sonsuza kadar sürecek diye umut bağlama Bir elinde çiçek olanların, diğer eline de bakmayı unutma Hayat adil değil... Ve sen çok güzelsin. İncinmemen mümkün değil ama teselli edecek kimse olmasa da kendine kendin olduğunu unutma Hislerine saygı duy. Hislerine saygı duyulmayan yerlerden uzaklaş. Çünkü rızan olmayan bir şeyi bir defa yaparsan, bir daha, artık kendi hayatını yaşayamayabilirsin Yine de kimseye kızma Ya da küsme... Hayat yolunun bir yerlerinde, kendine yaslanıp dik durmaya daima ihtiyacın olacak Hiçbir mezar iki kişilik kazılmaz demiştim ya hani, Tam da öyle Unutma