گناه آخر، رضا بابایی

«صدر جهان»، حاکم بخارا، کارگزاری مقرب داشت که خطایی کرد و از بخارا گریخت؛ اما کارگزار بیچاره، عاشق صدر جهان بود. بوی جوی مولیان، عاشق گریزپا را به بخارا می‌خواند و بیم جان به گریختن. ده سال در غربت و تنهایی، آوارۀ کوه و بیابان بود. در روزهای عسرت به شب‌های عشرت می‌اندیشید و در شب‌های سرد بی‌پناهی به روزهای شاد وصال. سرانجام روغن عشق در چراغ سرنوشت ریخت و رو به سوی بخارا نهاد؛ که گناه نخست را از گناه آخر گزیری نیست و عشق آخرین گناه است و پس از آن گناهی نیست. مولوی در این داستان بلند، چندین بار عنان از کف می‌دهد و فیل خیال به هندوستان می‌فرستد. در بخارا بندۀ صدر جهان متهم شد، گشت از صدرش نهان مولوی/دفتر سوم . کانال سخنرانی ها