Göçebe- Cengiz Bektaş/ Ne Demeli Şimdi- Yusuf Hayaloğlu/ Huzursuzluğun Kitabı’ndan Seçmeler- Fernando Pessoa/ Tanrı'nın Güneşi- Jose Mauro de Vasconcelos/ Layya- Sıtkı Caney

Dut ağacını düşünüyorum sık sık Çocukluğumun komşu duvarında Dut dut, yaprak yaprak Sever mi ki beni şimdi de? Durduğu yerden Öylece, Orada, Kımıldamadan evler Aşırı sevgi üreten Dut ağacını sık sık düşünüyorum Gözlerimi kapatsam, cenneti düşünürüm Denizi görürüm, Bahçeleri, bağları Elmayı, Narı Kavakları, Kapatsam gözlerimi, Cenneti görürüm Kumruları duyarım, Gözlerinizi kapatsanız, Cenneti düşünseniz, Görmediniz ki, Göremezsiniz Ne demeli şimdi? Bir çiğdemin toprağı yırtışını seyredişim? Göğe mi dokunmalı? Ucuna mı körpe filizin? Öyleyse, karanlık sokaklarda koştuğumu düşün... Dirseklerimle, böğrüme gömdüğüm titremeyi düşün Oradan göğsümü kaplayışını soğuk bir terin, İlk sözcüğü anlamla birleştiren çocuğu düşün Onun kavradıkça derinleşen şarkısını Beni düşün öyleyse Beni, Hayreti, Ve karanlığın eşiğinde başlayan bir fısıltıyı Beni dar camlarda değil Bir bulutun seyrinde düşün Müziği ya da hafif bir soluğu düşün Ne olursa olsun, yeter ki öyle ya da böyle bir şey hissetmemizi sağlasın Ne olursa olsun, yeter ki düşünmekten bizi alıkoysun Sıcak şeyler düşün Ben üşüdükçe öyle yapıyorum İçimdeki buzların kırılma sesini işitiyorum Burada bir rüzgar esse Çırpınan halimi bilmiyor kimse Yanağımda deniz, ayağımda kum Boğuluyorum Gülümse, Gülden yumuşak bir deniz gibi gözlerin Uçsuz bucaksız Ürperir tüm dünya, ağlar çocuklar Mevsimler sendedir, Rüzgâr, sonbahar Tanrı'nın güneşi bu denli güzelse, Daha da büyük olan bir başkasından söz etmek istiyorum Yüreğimizde doğan güneşten Umutlarımızın güneşinden. Düşlerimizi de uyandırmak için, göğsümüzde uyandırdığımız güneşten Yağmur çağırıyor, O müthiş mavi Gölgeyle savaşan çirkin adamlar öpüyor durmadan bir küçük devi Yağmur çağırıyor Bir dünya uzuyor boş odalarda Sönmüşse yıldızlar, ne arıyorum? Sönüyor gözlerim boş odalarda Yalnızım, boşluğu yumrukluyorum Sonra ölür diye çok korkuyorum Sessizdir yeryüzü Ve koşar cinler Dünyanın cebinde bir delikanlı, ses verir geceye Ve şehri dinler Ben bu şehre veda edemem Yürüyen dehşeti ben öldürürüm Islakmış gözleri, Sevmişim diye nazlanır, kahkaha atarmış sonra Bir bulut etseydim ona hediye Göklere karışır, yatarmış sonra Gökyüzü uzakta değilse, seni fırat köprüsüne götüreceğim Yıldızlara giden yol buradan geçiyor Sende bir deniz var, beni boğacak Bir gülüşün kalmış, bir düş olmuşsun Ve maviyi geri istiyor kuşlar... Aydınlık, Aydınlık ama sen yoksun... Bana bir şey söyle, güleyim Bir şey daha söyle, İnandır. Bir şey daha söyle istersen, Beyaz olabilir Suya falan benzeyebilir Bir adaya benzeyebilir Ne olur bir şey söyle bana