Gökyüzünün Fıskiyesi- Ahmet Ada

Anladım, aramalıyım gökyüzünün fıskiyesini Gülleri ve gökkuşağını bulmak için Yakılıp yıkılmış köyler bulmalıyım Ağlamaya hazır yeni doğmuş çocuklar, Hoyrat savaşın ölüleri arasında acıdan yapılmış çiçekler Saf, beyaz çiçekler Çoğalan çiçekler, Boynu bükük çiçekler, Dağ sularıyla açan yabanıl çiçekler Kurşun yanığı çiçekler Gözyaşlarından yas uçuran çiçekler aramalıyım ay ışığında Gölgelerin giysileri içinde Okyanusta bir kayık olduğumu biliyorum Kayığın gökyüzüne değen sesi olduğumu... Aramalıyım bulurum nasılsa Uyruğu ipek ve maden olan yeryüzünde Tuzu ve tohumu Buğdayı ve meyan şerbetini çarşılarda Anladım bu dünyada var olduğumu Yapraktaki ağacı, sudaki balığı Kuştaki gökyüzünü, Bir fide götürmeliyim bu yüzden Hiç susmayan rüzgârın çanını dere yataklarından Gökyüzünün çimenini- gece çocuklarına Anladım ki, arınmalıyım bu yaz Düşlerimde bile olsa, toplamak için paramparça olmuş köklerimi toprağın altında Anladım ki, arınmalıyım bu yaz Bulmak için güneş taşını denizin derinlerinde, Deniz ve gök kırılmış bir ışıkta birleştiğinde Anladım gökyüzünün çayırına bakarak, gezegene ve ıssız yıldızlara, Kaldırımlara, istasyonlara, su yollarına, Bir gölgede, bir bahçede gül ışığına Ay ışığında soluklanan geceye, Samanyoluna bakarak anladım çocukları Peki şimdi ben neredeyim sonsuzluk denizinde? Yıldızlar nerede, Güneş nerede? Ama işte biliyorum ki Gölgeyi giyindim, kara yakılar süründüm Sana geldim cırcırböceği... Sana geldim döşeğimden doğrulup, gökyüzünün sonsuz fıskiyesi, al beni de koynuna Uçurumlarına, gök kıyılarına, Durgun bir ırmaktım önceleri Akasyalardan, İğdelerden geldim Nasılsa bulurum seni...