Gözlerim Sığmıyor Yüzüme, Papağana Silah Çekme!- Küçük İskender

Üzüme yetişsem de, Şaraba geçmiyor sözüm Işığınla ışıldasın gittikçe kararan yüzüm Diyorsun ya ''Kendine mukayyet ol'' Bu ana, bir taze İstanbul sığdırmalıyız alelacele Özgün bir ecel, Özel bir ızdırap sığdırmalıyız Bu ana bir anne, Bir çocuk; Bir anne: Bir çocuk: Ruhsuz. Kötü yola düşmüş gecelerden geliyorum Büyük cümleleri sen kur Küçük kelimeler bana yeter Kim bilir ne hoştur Kim bilir ne kadar sarhoştur toprak oralarda Anason kokar, Sonsuzluk kokar, Emek ve inanç Ve direnç kokar. Oysa, kokusuzdur sonbahar! Ben şimdi kalkıp gel desem sana, Hangi sıradan ölü tenezzül edecek bu çağrıya? Seni görmem imkansız rüyalarım olmasa “Acı çekeceksin, yok olacaksın’ diyor hâlâ İsyan ediyorum Allaha Olmalı, diye haykırıyorum Sonra özlüyorsun işte Onunla çok şey de yaşamış olsan, Henüz neredeyse hiçbir şey yaşamamış da olsan, Bir gün önce de görsen, Hiç görmemiş de olsan, çörekleniyor içine Beklerken bir kaç saat geçti Yanımdan üç beş otobüs, Beş on kedi, Yirmi-Otuz insan geçti Parkın üzerinden siyahın bir sürü tonu geçti Sıkılıp eve döndüm Kumandaya gitti elim, Ekrandan peş peşe programlar geçti Önümden elinde çay bardağıyla annem geçti. Uzaktan trenler geçti. İçimden kısık sesle söylenen şarkılar geçti Hatta bir ara içim geçti Beklerken, bir sürü şey geçti Zaman bir türlü geçmedi Ve ben ne yarın, Ne dün, Ne bu akşam, onu sevmekten başka bir şey yapamam Yüzüne ayet çarpılmış bir çocuk kadar hayretkar incinmelere doymuyoruz zaten Sıralar boyunca çizik içinde kalbimiz Denize paralel uzanmak bile, iyi gelmiyor dağlara 6 deyip kestirip atmak yerine, 1+1+1+1+1+1’i tartışarak mı geçirdik onca acıyı? Neden gurur saydık acaba İşin kolayına kaçmakla, özü birbirine karıştırmayı? Ne yazar! Sen sevmemişsin... Belki doğmamışsın sen daha Hiç serpilmemişsin bana