Gözlerimden Çok Yaramı Sevdim- Cezmi Ersöz

''...Bunları bilince, bunları hissederek yaşayınca kimseye kızamıyor insan. Öfke dönüp dolaşıp geliyor, yine içte patlıyor...İçimde patlıyor... Çünkü kime kızıp, kimi lanetlesem en sonunda onu içimde buluyorum...Suçladığım herkeste biraz ben varım. Kimi yargılasam, elimde kanı var. Kime bağlansam, onda haksızlık ettiğim ömrüm, susuz bıraktığım Tanrı’m var. Kime koşup sarılsam, onda kolları bağlı erdemim var... Başkalarını yargıladıkça kendini tutsak eden, Başkalarını küçümsedikçe küçülen sevgim var...Oysa ne yapsam o yurtsuz gecem, susuz bıraktığım aşkım beni hiç unutmaz...Sorar hesabını... İtildiğim ve sığındığım yüzümden tek bir yanıt çıkar. Tek bir ses... O ses der ki: ''Bütün gece yargıladıkların aslında sensin Ne olur sus ve öfkelenme der, bu ses bana...Boyun eğ bu sese. Bir kez olsun kendi sesinin önünde eğil der. Bir kez olsun kulak ver ona...Kulak ver ona! Onun neleri yitirdiğini, neleri sonsuza dek kaybettiğini bir kez olsun onun ağzından duy. Yüzünden akan kanı bir kez olsun öp...Sadece gözyaşı değil onlar...Dokun onlara! Dokun kendi kanına. Yitirdiğin, ve özlemini çektiğin her şeyi kendi kanında bulacaksın. Orada bütün yargıladıkların var. Orada reddettiğin bütün ömrün var...Bu hayattan tiksinip lanetlediğin ne varsa, hepsi kanında saklı... Seni terk edip ihmal edenler, seni bir türlü anlamak istemeyenler, Seni yargılayıp dışarıda bırakanlar orada... Ne olur bir kez olsun onca insana dağıttığın kendini geriye çağır... Ne olur bir kez olsun anla, ömründen daha uzağa gidemezsin...Onca yıl susuz bıraktığın Tanrı’ndan daha uzağa gidemezsin. Ne olur anla, onca yıl kimsesiz bıraktığın yüzünden daha uzağa gidemezsin... Ne olur bir kez olsun anla, yarını yok sayarak hiçbir yere gidemezsin... Yaşamak ne ki? Yaşamak yüzünü onca yemine rağmen ortada bırakmak değil mi? Yaşamak her gittiğin yerde bıraktığın yüzleri kanayarak özlemek değil mi? Yaşamak, içindeki o sonsuz ve tesellisiz acının tesellisini bu hayatta aramak değil mi? Ne zaman beni bana hissettiren birine sarılsam, çok uzaktan, çok eski bir duygu bana rağmen, bana inat, yanımdan geçip giderdi. Kimi sevsem, hiç olmadığı kadar yalnızlaşırdı. Kimi sevsem, bütün o yanlış hayatım gizlendiği yerden çıkıp gelirdi. Kimi anlamaya çalışsam, hayatımın boşluğu çarpardı yüzüme. Kime elimi uzatsam, o unutulmuş ömrümle karşılaşırdım... Kendimi daha fazla ne kadar tüketebilirdim? Kime sarılsam verip de tutamadığım sözler çıkardı karşıma. İnsan her sabah doğan güneşten utanır...İnsan er ya da geç gelen mevsimlerden utanır... İnsan onca yıl susuz bıraktığı Tanrı’sından utanır... İnsan bunca işarete, bunca özleme rağmen bir türlü gidemediği yerden utanır... İnsan yalan bir hayattan onca yıl bir kurtuluş beklediğine utanır...''