Gözlerin Gök, Yüzünde Bir Poyraz- Yılmaz Odabaşı

Diyelim, ki sessiz gecede poyraz… Sis çökmüş o heybetli dağlara; yurdun da kar altında, Gözlerin gökyüzünde bir dolunay. Diyelim ki sınamışsın uzaklığın ihanetini. Seslere çarpmış sesin, ama ulaşmamış hiçbir yere nefesin… Diyelim ki şarabın dökülmüş, suların kesik, bu hayat seni bir oyuncak sanıyor. Diyelim ki sana çıldırmak yasak, sana ağlamak yasak, yarın yasak, düş yasak. Diyelim ki üşüyorsun kısacık bir ömrün sığınağında; Kederli bir süvari ol, Orda, sen orda! Yaslı bir kışa rehin düşse de günler, kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt; o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın. Çünkü her insan bir limandır, başucunda tekneler; çünkü herkesin hüznü kocaman, aşkları dalgın… Tutunduğun günlerinden solarken hayat, bıkma sendeki insan için, derin uçurumlar arşınlamaktan... Yaslı bir kışa rehin düşse de günler, bir gün rüzgâr esecektir suların serinliğinden; Bir gün kırlangıçlar geçecektir göğün genişliğinden. Yaslı bir kışa rehin düşse de günler, kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt, o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın; çünkü senin de bir ütopyan varsa, i n s a n s ı n…