Gözlerine Yazılmamış Bir Destan- Nurullah Genç

Bu şiirde iki göz var Biri senin; biri onun Senin o karanlık, küf kokulu matem gözlerini terk ediyorum Biliyorum Saçlarının sarısı gözlerinin yeşiline karışmış Biliyorum Sana benzemek için, melikeler birbiriyle yarışmış Fosforlu ve derin bakışlarına çağlar boyu nice destanlar yazılmış Oysa ben görülmedik bir lale yaprağına gökleri kıskandıran bir destan yazıyorum Gözlerin değişip kaplasın karanlığı bütün ufukları sarsın gözlerin Gene de hep bende kalsın gözlerin Kapama gözlerini...Karanlıktan korkarım Atlılar kaybeder yolunu Posta güvercinleri geri dönmez ülkeme Yaslı dereler gibi mutsuzluğa akarım Kapama gözlerini Karanlıktan korkarım angi rüzgara verdiysem aşkımı beni alıp yangınlara götürdü Beklediğim bütün yelkenlilerden ateş düştü içime Yüreğimden fışkıran bir “ah” mıdır gözlerin? Beni benden koparan “eyvah” mıdır gözlerin? Bu gözler, O aydınlık o güzel gözler değil Yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin Ses midir, aynalarda çarpan kulaklarıma akşam mıdır, gece midir, sabah mıdır gözlerin? Ruhumu baştan başa acılarla dokuyan Beynimi kurşunlayan silah mıdır? Mavi midir, yeşil mi, siyah mıdır gözlerin yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin? Diyorlar ki ağla Ağla ki dumanı dağılsın yolların Ağlamayı denizlere bıraktım Ben şiir yazmasam, kim tanır gözlerini? Gözlerine bakmasam, doğar mı güneş? Gözlerin boşluğa akan bir ırmak değil Gözlerin sadece ölmek, yaşamak değil Gözlerin, tükeniş doruklarında bulunmayanları aramak değil