Grozownia 2023: Kadry ubrane w słowa, czyli gatunki horroru w literaturze i kinie. Możliwości, różnice i ograniczenia

Horror niejedno ma oblicze. Czasem przywdziewa maskę mordercy ze slashera. Nierzadko objawia się jako duch w nawiedzonym domostwie. Spożywa krew, jak wampir. Powłóczy nogami, jak zombie. Potrzebuje egzorcyzmów, jak opętany przez demona człowiek. Spływa posoką, gubiąc odrąbane kończyny. Ograne tropy i motywy to coś, co często decyduje o gatunkowej przynależności. Filmowcy używają charakterystycznych dla danego nurtu chwytów, aby wystraszyć, wzbudzić odrazę lub nakłonić do bacznego obserwowania rzeczywistości. Podobną rolę spełnia literatura. Coraz częściej pisarze w swoich dziełach składają hołd filmowej, próbując przenieść fascynacje widzów na słowo pisane. Książkowy slasher. Zachwycające językowo ghost story. Taplająca się we krwi ekstrema. Tylko czy wszystko, co działa na ekranie uda się przenieść na język literatury? Czy w obrębie literackiego horroru można w ogóle mówić o jasno określonych nurtach? Co mają one wspólnego z filmowymi podgatunkami grozy? Czy kinowe sztuczki sprawdzą również na papierze? Jako swoiste rozwinięcie tematu polecamy też najnowszy odcinek audycji Rozmovieone zatytułowany „Fenomen pulp magazines w kinie”.